Сураи Аль-Гашия — Оят 24

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «فَيُعَذِّبُهُ»: пас азоб мекунад ӯро.

— «الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ»: азоби бузургтарин ва сахттарин, ки азоби ҷаҳаннам аст.

1. Тафсири оят:

Он касе ки аз ёдоварӣ ва панд гирифтан рӯй гардонд ва бар куфру инкори худ исрор кард, Худованд ӯро дар рӯзи қиёмат ба азоби бузургтарин азоб мекунад, ки дохил кардани ӯ ба ҷаҳаннам аст ва ҳамеша дар он ҷовидона мемонад. Ин азоби дӯзах аст, ки аз ҳама сахттар ва бузургтар мебошад; зеро азоби хурдтар он аст, ки дар дунё ба он гирифтор шуданд — аз гуруснагӣ, кушта шудан ва асир шудан.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд ба пандҳо ва ёдовариҳои Худо гӯш диҳад ва аз исрор бар куфр бипарҳезад.

— Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; азоби рӯзи қиёмат аз ҳар азоби дунёӣ бузургтар ва сахттар аст.

— Ёдоварии неъматҳои Худо ва тарс аз азоби ӯ инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дилро ба ислом мекашад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Худо шукр гузорад ва аз ғафлат ва беэътиноӣ ба оятҳои Қуръон дурӣ ҷӯяд.