Сураи Аль-Гашия — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• تَوَلَّىٰ: рӯй гардонд, аз имон ва ҳақиқат дур шуд.
• كَفَرَ: кофир шуд, яъне Қуръон ва паёмбарро инкор кард.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ту танҳо ёдрас кунандаӣ ва бар онҳо зӯроварӣ накун. Аммо касоне, ки аз ин ёдрасӣ рӯй мегардонанд ва роҳи имонро тарк мекунанд ва ба Худо ва Паёмбараш кофир мешаванд, онҳо аз ин ҳидоят маҳрум мешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон озод аст ва метавонад роҳи имон ё куфрро интихоб кунад, аммо оқибати куфр ва рӯй гардондан аз ҳақ, азоб ва ҷазои дардовар аст. Худованд ба чунин шахсон дар оятҳои баъдӣ ваъдаи азоби сахт додааст.

1. Фоидаҳо:

• Инсон дар интихоби роҳи худ озод аст, аммо бояд оқибати амали худро дарк кунад.
• Ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост, вале инсон бояд талош кунад ва рӯй нагардонад.
• Қуръон барои ҳамаи мардум ёдрас ва насиҳат аст, ва касе ки аз он рӯй гардонад, худро аз неъмати бузург маҳрум мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, онро қабул кунем ва аз он пайравӣ намоем, то аз азоби Худо наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ ноил гардем.