Сураи Ат-Тауба Оят 122 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва натавонанд мӯъминон, ки ҳамагӣ ба сафар раванд. Чаро аз…

Ат-Тауба · 122/129

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ат-Тауба

۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ۝١٢٢

🔤 Transliteration

Wa maa kaanal mu`minoona liyanfiroo kaaaffah; falaw laa nafara min kulli firqatim minhum taaa`ifatul liyatafaqqahoo fiddeeni wa liyunziroo qawmahum izaa raja`ooo ilaihim la`allahum yahzaroon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ва натавонанд мӯъминон, ки ҳамагӣ ба сафар раванд. Чаро аз ҳар гурӯҳе дастае ба сафар нараванд, то дониши дини хешро биёмузанд ва чун бозгаштанд, мардуми худро хушдор диҳанд, бошад, ки аз зишткорӣ ҳазар кунанд?

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои асосӣ:

«لِيَنفِرُوا»: то ки ҳамагӣ барои ҷанг берун раванд.
«كَافَّةً»: ҳама, тамоман.
«فَلَوْلَا»: пас чаро не.
«فِرْقَةٍ»: гурӯҳ, ҷамоат.
«طَائِفَةٌ»: як қисм, як гурӯҳи муайян.
«لِيَتَفَقَّهُوا»: то ки дар дин фаҳми амиқ пайдо кунанд ва дониш омӯзанд.
«وَلِيُنذِرُوا»: ва то ки огоҳӣ диҳанд, битарсонанд.
«يَحْذَرُونَ»: эҳтиёт кунанд, ҳазар кунанд, аз азоб битарсанд.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки муъминон набояд ҳамагӣ якҷоя барои ҷиҳод берун раванд, зеро агар ҳама аз шаҳрҳо ва хонаҳои худ берун раванд, душман метавонад бар онҳо ғалаба кунад ва онҳоро нест кунад. Пас чаро аз ҳар гурӯҳ ва қавм як қисми онҳо берун намераванд, то ки дар дин фаҳми амиқ пайдо кунанд ва он чиро аз Паёмбар (с) мешунаванд, аз Қуръон ва аҳкоми шариат омӯзанд, ва ҳангоме ки ба сӯи қавми худ бармегарданд, онҳоро огоҳ созанд ва таълим диҳанд, то ки аз азоби Худо битарсанд ва аз гуноҳҳо эҳтиёт кунанд ва амрҳои Худоро иҷро намоянд ва аз манъҳои Ӯ даст кашанд. Ин оят далел бар он аст, ки таффаққуҳ дар дин ва огоҳонидани мардум аз фарзҳои кифоя аст; яъне вазифаест, ки агар як гурӯҳ онро иҷро кунад, аз дигарон соқит мешавад, вале агар ҳеҷ кас иҷро накунад, ҳама масъуланд. Ин ҳукм дар замони Паёмбар (с) дар бораи саройё ва лашкаркашиҳое буд, ки ба навоҳӣ фиристода мешуданд, ва Паёмбар (с) гурӯҳе аз саҳобаро барои онҳо интихоб мекард.

Фоидаҳои ин оят:

Илм омӯхтан ва фаҳмидани дини Худо аз бузургтарин ибодатҳост ва сабаби наҷот аз азоб мегардад.
Муъмин бояд ҳамеша дар роҳи омӯзиш ва огоҳонидани дигарон бошад, то ҷомеа аз ҷоҳилӣ ва гумроҳӣ дур шавад.
Ҳифзи ҷомеа ва тавозуни байни ҷиҳод ва таълим аз ҳикматҳои ин оят аст; набояд ҳама ба як кор машғул шаванд ва кори дигар тарк шавад.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки донистани аҳкоми дин ва огоҳонидани мардум воситаи расидан ба тақво ва парҳезгорӣ аст.
Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар кас ба он рӯй оварад ва аз он омӯзад, роҳи дурустро меёбад ва аз азоби Худо эмин мешавад.
Дар ин оят ишора ба он аст, ки омӯзиши дин ва таълими он ба дигарон кори ҳамагон аст ва бояд ҳар кас ба андозаи тавони худ дар ин роҳ саҳм гирад, то ҷомеаи исломӣ солим ва огоҳ бошад.

📜 Оят 120-124 — Сураи Ат-Тауба

120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

Аҳли Мадина ва арабҳои бодиянишини атрофи онро нарасад, ки аз ҳамроҳӣ бо паёмбари Худо кафокашӣ намоянд ва набояд, ки аз Ӯ ба худ (яъне аз Ӯ гузашта ба ҳифзи ҷони худ бошанд) пардозанд. Зеро дар роҳи Худо ҳеҷ ташнагӣ ба онҳо чира нашавад ё ба ранҷ наафтанд, ё ба гуруснагӣ дучор нагарданд ё қадаме, ки кофиронро хашмгин созад, барнадоранд, ё ба душман дастбурде назананд, магар он ки амали солеҳе барояшон навишта шавад, ки Худо подоши некӯкоронро нобуд намесозад!

121وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

Ва ҳеҷ моле — чӣ андаку чӣ бисёр — харҷ накунанд ва аз ҳеҷ водие нагзаранд, магар он ки ба ҳисобашон навишта шавад, то Худо подошашон диҳад, чун подоши некӯтарин коре, ки мекардаанд.

122۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ

123يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

Эй касоне, ки имон овардаед, бо кофироне, ки наздики шумоянд, ҷанг кунед, то дар шумо шиддату дуруштӣ ёбанд ва бидонед, ки Худо бо парҳезгорон аст!

124وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَٰذِهِ إِيمَانًا ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

Ва чун сурае нозил шавад, баъзе мепурсанд: «Ин сура ба имони кадом як аз шумо дарафзуд?» Онон, ки имон овардаанд, ба имонашон афзуда шавад ва худ шодмонӣ мекунанд.

← Оят 121 📖 Ат-Тауба Оят 123 →

Ат-ТаубаФеҳристи Қуръон

129Оят

MedinanRevelation

122Оят

Тарҷума — Ат-Тауба 122

Сураи Ат-Тауба Оят 122 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва натавонанд мӯъминон, ки ҳамагӣ ба сафар раванд. Чаро аз…

Сураи Оят 122/129 — Сураи Ат-Тауба التوبة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ат-Тауба Гӯш кун, Сураи Ат-Тауба Тарҷума, Сураи Ат-Тауба mp3, Сураи Ат-Тауба pdf. Оят 120–124. Ба Тоҷикӣ: Русский.