سوره توبہ آيت 122 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : ۽ مؤمنن کي نه جڳائيندو آھي جو مڙيئي (گڏ) نڪرن،…

توبہ · 122/129

ترجمو لکڻ — سوره توبہ

۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ۝١٢٢

🔤 Transliteration

Wa maa kaanal mu`minoona liyanfiroo kaaaffah; falaw laa nafara min kulli firqatim minhum taaa`ifatul liyatafaqqahoo fiddeeni wa liyunziroo qawmahum izaa raja`ooo ilaihim la`allahum yahzaroon

📖 ترجمو (سنڌيءَ ۾)

📖 سنڌيءَ ۾

۽ مؤمنن کي نه جڳائيندو آھي جو مڙيئي (گڏ) نڪرن، پوءِ ٽوليءَ مان ڪي ڄڻا منجھائن ھن لاءِ ڇونه نڪرندا آھن ته دين ۾ عالِم ٿين ۽ جڏھن پنھنجي قوم ڏانھن موٽي وڃن ته ان کي ڊيڄارين ته مانَ اُھي ڊڄن.

🌐 Additional reference in اردو

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

ترجمو — Tafsir

1) مشڪل لفظن جي معنيٰ:

لِيَنفِرُوا: ته نڪرن، لڏي وڃن (يعني جهاد لاءِ سفر ڪن).
كَافَّةً: سڀئي گڏ، مڪمل طور تي.
فَلَوْلَا: ته پوءِ ائين ڇو نه ٿيو؟ (هي لفظ ترغيب ۽ تاڪيد لاءِ آهي).
فِرْقَةٍ: گروهه، ٽولي، جماعت جو هڪ حصو.
طَائِفَةٌ: هڪ جماعت، ڪجهه ماڻهو.
لِيَتَفَقَّهُوا: ته اهي دين جي گهرائي ۾ سمجھ حاصل ڪن، فقہ سکن.
وَلِيُنذِرُوا: ۽ ته اهي پنهنجي قوم کي ڊيڄارين، تنبيهه ڪن.
يَحْذَرُونَ: ته اهي بچاءُ ڪن، پرهيز ڪن، خبردار رهن.

2) آيت جي تفسير:

الله تعاليٰ ٻڌائي ٿو ته اهو مناسب نه آهي ۽ نه ئي مؤمنن جي شان سان ٺهڪندڙ آهي ته اهي سڀئي گڏجي جهاد لاءِ نڪري پون ۽ مديني ۾ ڪو به نه بچي. جيڪڏهن سڀئي مسلمان گڏجي نڪري وڃن ته دشمن جي حملي جي صورت ۾ خطرو آهي، ۽ نبي ڪريم ﷺ کي پاڻ سان گڏ رهڻ وارن جي ضرورت پوندي آهي جيڪي دين جي تعليم حاصل ڪن.

ان ڪري الله تعاليٰ هدايت ڪئي ته هر گروهه ۽ علائقي مان ڪجهه ماڻهو جهاد لاءِ نڪرن، ۽ ڪجهه ماڻهو رسول الله ﷺ جي صحبت ۾ رهن ته جيئن اهي قرآن ۽ شريعت جا احڪام سکن، دين جي گهرائي ۾ سمجھ حاصل ڪن. پوءِ جڏهن جهاد لاءِ ويا وارا واپس موٽن ته اهي پنهنجي قوم کي انهن تعليمات کان آگاهه ڪن ۽ الله جي عذاب کان ڊيڄارين، ته جيئن اهي الله جي حڪمن تي عمل ڪن ۽ سندس نواهي کان بچن.

هي حڪم ان وقت لاءِ هو جڏهن نبي ڪريم ﷺ مختلف علائقن ڏانهن فوجي دستا موڪليندا هئا. مقصد اهو هو ته جهاد ۽ علم جي تعليم ٻئي جاري رهن، ۽ مسلمانن جي جماعت خالي نه ٿئي. ان ۾ اهو به اشارو آهي ته دين جي علم حاصل ڪرڻ ۽ ٻين کي سيکارڻ فرض ڪفايه آهي، يعني اهو ڪم گهٽ ۾ گهٽ ڪجهه ماڻهن تي لازم آهي، جيڪڏهن اهي ادا ڪن ته باقي مسلمان ذميوار نه رهن ٿا.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

دين جي علم حاصل ڪرڻ ۽ ان کي ٻين تائين پهچائڻ اسلام جي بنيادي ذميواري آهي، ۽ اهو هڪ اهڙو عمل آهي جيڪو امت جي حفاظت ۽ بقا جو ضامن آهي.
الله تعاليٰ مسلمانن کي اهو سيکاريندو آهي ته هو پنهنجي ڪمن ۾ توازن رکن — جهاد به ضروري آهي ۽ علم به ضروري آهي، پر حڪمت ۽ منصوبابندي سان.
جيڪو شخص دين جي سمجھ حاصل ڪري ٿو، تنهن تي لازم آهي ته اهو پنهنجي قوم ۽ ڀائرن کي به سيکاريندو رهي، ته جيئن سڄي معاشرو الله جي حڪمن تي هلڻ لڳي.
اهو به سبق آهي ته علم کان سواءِ عمل ۾ گمراهي جو خطرو آهي، ۽ عمل کان سواءِ علم بيڪار آهي — ٻئي گڏ هجڻ گهرجن.
الله تعاليٰ جي رحمت ۽ حڪمت ظاهر آهي ته هن امت کي اهڙو نظام ڏنو جيڪو علم ۽ جهاد ٻنهي کي قائم رکي، ۽ هر مسلمان کي پنهنجي صلاحيت مطابق خدمت جو موقعو فراهم ڪري.
اهي هدايتون اسان کي ترغيب ڏين ٿيون ته اسان دين جي تعليم کي پنهنجي زندگيءَ جو حصو بڻايون، قرآن ۽ حديث کي سمجھڻ جي ڪوشش ڪيون، ۽ پنهنجي ڀائرن کي به نيڪي ۽ تقويٰ جي دعوت ڏيون — اهو ئي اسلام جي حقيقي خوبصورتي آهي.

📜 آيت 120-124 — سوره توبہ

120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

مديني وارن ۽ سندس آس پاس وارن بدوين کي نڪي الله جي پيغمبر کان (جھاد ۾) پوءِ تي رھڻ ۽ نڪي سندس وجود کان پاڻ کي پيارو رکڻ جڳائي، اھو ھن ڪري جو کين نڪي اُڃ ۽ نڪي ڏُک ۽ نڪي بُک الله جي واٽ ۾ پھچندي آھي ۽ نڪي اھڙي ھنڌ ويندا آھن جتي ڪافر ڪاوڙجن ۽ نڪي دشمن کي (ڪو) اھنج پھچائيندا آھن پر انھن لاءِ ھر ھڪ (ڳالھ) بابت چڱو عمل لکيو ويندو آھي، تحقيق الله ڀلارن جو اَجر نه وڃائيندو آھي.

121وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

۽ ڪوبه خرچ ٿورو يا گھڻو نه ڪندا آھن ۽ نڪو ڪو ميدان لنگھندا آھن پر انھن لاءِ (چڱو عمل) ھن لاءِ لکيو ويندو آھي ته جيڪو تمام چڱو ڪم ڪندا آھن تنھنجو الله کين بدلو ڏئي.

122۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ

123يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

اي مؤمنو ڪافرن مان جيڪي اوھان جي آس پاس آھن تن سان وڙھو ۽ ڀَلي ته (اُھي) اوھان ۾ ڪا ڏاڍائي ڏسن، ۽ ڄاڻو ته الله پرھيزگارن سان گڏ آھي.

124وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَٰذِهِ إِيمَانًا ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

۽ جڏھن ڪابه سُورة لاھبي آھي ته منجھائن ڪو اھڙو آھي جو چوندو آھي ته ھن سورة اوھان مان ڪھڙي جو ايمان وڌايو آھي؟ پوءِ جن ايمان آندو آھي تن جي ايمان کي وڌايو اٿس ۽ اُھي خوش ٿيندا آھن.

→ آيت 121 📖 توبہ آيت 123 ←

توبہقرآن فهرست

129آيت

MedinanRevelation

122آيت

ترجمو — توبہ 122

سوره توبہ آيت 122 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : ۽ مؤمنن کي نه جڳائيندو آھي جو مڙيئي (گڏ) نڪرن،…

سوره آيت 122/129 — سوره توبہ التوبة (Medinan). پڙهو ٻڌو ترجمو (سنڌي). ٻڌو: سوره توبہ ٻڌو, سوره توبہ ترجمو, سوره توبہ mp3, سوره توبہ pdf. آيت 120–124. سنڌيءَ ۾: اردو.