۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ١٢٢
🔤 Transliteration
Wa maa kaanal mu`minoona liyanfiroo kaaaffah; falaw laa nafara min kulli firqatim minhum taaa`ifatul liyatafaqqahoo fiddeeni wa liyunziroo qawmahum izaa raja`ooo ilaihim la`allahum yahzaroon
📖 คำแปล (ความหมายภาษาไทย)
📖 ความหมายภาษาไทย
ไม่บังควรที่บรรดาผู้ศรัทธาจะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ทำไมแต่ละกลุ่มในหมู่พวกเขาจึงไม่ออกไปเพื่อหาความเข้าใจในศาสนา และเพื่อจะได้ตักเตือนหมู่คณะของพวกเขา เมื่อพวกเขาได้กลับมายังหมู่คณะของพวกเขา โดยหวังว่าหมู่คณะของพวกเขาจะได้ระมัดระวัง
🌐 Additional reference in Melayu
คำอธิบายความหมายของคำสำคัญในโองการ: لِيَنفِرُوا หมายถึง การออกไปร่วมรบหรือออกเดินทางเพื่อการต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์كَافَّةً หมายถึง ทั้งหมดพร้อมกันفِرْقَةٍ หมายถึง กลุ่มหรือเหล่าคนطَائِفَةٌ หมายถึง กลุ่มหนึ่งหรือคณะหนึ่งلِيَتَفَقَّهُوا หมายถึง เพื่อทำความเข้าใจและเรียนรู้ในเรื่องศาสนาอย่างลึกซึ้งوَلِيُنذِرُوا หมายถึง เพื่อเตือนสติและบอกกล่าวيَحْذَرُونَ หมายถึง เกรงกลัวและระมัดระวังการตีความโองการ: โองการนี้อัลลอฮ์ทรงชี้แนะถึงหลักการสำคัญในการแบ่งหน้าที่ของบรรดาผู้ศรัทธา โดยมิได้หมายความว่าผู้ศรัทธาทุกคนจะต้องออกไปทำสงครามพร้อมกันทั้งหมด เพราะหากเป็นเช่นนั้น จะไม่มีผู้ใดอยู่เฝ้าบ้านเมืองและเรียนรู้ศาสนา ดังนั้น จึงสมควรที่จากทุกกลุ่มชน จะต้องมีบางส่วนออกไปร่วมรบ ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งยังคงอยู่เพื่อศึกษาเรียนรู้ศาสนาจากท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และทำความเข้าใจในบทบัญญัติของอัลลอฮ์อย่างถ่องแท้
เมื่อกลุ่มที่ออกไปรบกลับมายังหมู่คณะของตน กลุ่มที่อยู่และได้เรียนรู้ศาสนาก็จะได้ทำหน้าที่เตือนสติและถ่ายทอดความรู้ที่ได้เรียนรู้มาให้แก่พวกเขา เพื่อให้ทุกคนได้ตระหนักถึงบทบัญญัติของอัลลอฮ์ เกรงกลัวต่อการลงโทษของพระองค์ และปฏิบัติตามคำสั่งใช้และหลีกเลี่ยงสิ่งที่พระองค์ทรงห้าม
โองการนี้ถูกประทานลงมาในบริบทที่ชาวมุสลิมบางครั้งออกไปร่วมทัพทั้งหมด ทิ้งให้ท่านเราะสูลอยู่เพียงลำพังในมะดีนะฮ์ ดังนั้น อัลลอฮ์จึงทรงสอนให้มีการแบ่งสรรกำลังอย่างเหมาะสม คือให้บางส่วนออกไปเผชิญศึก และบางส่วนอยู่กับท่านนบีเพื่อเรียนรู้ศาสนาและปกป้องเมือง
บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากโองการ: ความสำคัญของการแบ่งหน้าที่ในสังคม – อิสลามสอนให้มีการจัดสรรบทบาทในสังคมอย่างสมดุล ไม่ใช่ทุกคนทำสิ่งเดียวกันหมด แต่ต้องมีการแบ่งหน้าที่กัน ทั้งด้านการปกป้องศาสนาและการเรียนรู้ศาสนาการเรียนรู้ศาสนาเป็นหน้าที่สำคัญ – การศึกษาทำความเข้าใจในศาสนาเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องมีคนในสังคมทำอย่างต่อเนื่อง เพื่อไม่ให้ความรู้ศาสนาสูญหาย และเพื่อให้มีผู้รู้คอยชี้แนะผู้อื่นการเผยแพร่ความรู้คือความรับผิดชอบ – ผู้ที่ได้เรียนรู้ศาสนาแล้ว ต้องไม่เก็บความรู้ไว้เพียงลำพัง แต่ต้องนำไปบอกกล่าวและเตือนสติผู้อื่นด้วยความเมตตาความสมดุลระหว่างการปฏิบัติและการเรียนรู้ – อิสลามให้ความสำคัญทั้งการปฏิบัติหน้าที่ทางสังคมและการแสวงหาความรู้ ไม่ให้เอนเอียงไปทางใดทางหนึ่งจนละเลยอีกด้านหนึ่งการเกรงกลัวอัลลอฮ์เป็นเป้าหมายสูงสุด – จุดมุ่งหมายของการเรียนรู้และการเตือนสติก็เพื่อให้มนุษย์มีความยำเกรงต่ออัลลอฮ์ และดำเนินชีวิตภายใต้กรอบที่พระองค์ทรงพอพระทัย
۞ وَمَا كَانَ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ لِيَنفِرُواْ كَآفَّةًۚ فَلَوۡلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرۡقَةٍ مِّنۡهُمۡ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي ٱلدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوۡمَهُمۡ إِذَا رَجَعُوٓاْ إِلَيۡهِمۡ لَعَلَّهُمۡ يَحۡذَرُونَ ١٢٢
ไม่บังควรที่บรรดาผู้ศรัทธาจะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ทำไมแต่ละกลุ่มในหมู่พวกเขาจึงไม่ออกไปเพื่อหาความเข้าใจในศาสนา และเพื่อจะได้ตักเตือนหมู่คณะของพวกเขา เมื่อพวกเขาได้กลับมายังหมู่คณะของพวกเขา โดยหวังว่าหมู่คณะของพวกเขาจะได้ระมัดระวัง
🖼️ Save Image
🎬 Save Video
📜 อายะฮฺ 120-124 — ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์
120 مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
ไม่บังคับควรแก่ชาวมะดีนะฮ์และชาวอำหรับชนบทที่พักอยู่รอบ ๆ จะผินหลังให้กับร่อซูลของอัลลอฮ์ และไม่บังคับควรที่เขาเหล่านั้นจะห่วงชีวิตของพวกเขา มากกว่าชีวิตของท่านร่อซูลทั้งนี้เนื่องจากความกระหายน้ำก็ดี ความทุกข์ยากก็ดีและความหิวโหยก็ดี เพื่อหนทางของอัลลอฮ์นั้นจะไม่สบกับพวกเขา และไม่ว่าพวกเขาจะเหยียบย่างไป ณ ที่ใดที่ ทำให้พวกปฏิเสธศรัทธา กริ้วโกรธก็ตาม และพวกเขาจะไม่ได้รับอันตรายจากศัตรูนอกจากการางที่ดีถูกจากรึกไว้แล้วสำหรับพวกเขาเพราะสิ่งนั้น แท้จริงอัลลอฮ์จะไม่ทรงให้รางวัลของผู้กระทำความดีต้องสูญเสียไปเป็นอันขาด
121 وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
และพวกเขาจะไม่บริจาคในการบริจาคใด ๆ ไม่ว่าจะน้อยหรือมากก็ตาม และพวกเขาไม่เดินผ่านหุบเขาใด ๆ นอกจากมันจะถูกบันทึกไว้แก่พวกเขา เพื่อว่าอัลลอฮฺจะทรงตอบแทนให้แก่พวกเขา ซึ่งสิ่งที่ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขาได้ทำไว้
122 ۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
ไม่บังควรที่บรรดาผู้ศรัทธาจะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ทำไมแต่ละกลุ่มในหมู่พวกเขาจึงไม่ออกไปเพื่อหาความเข้าใจในศาสนา และเพื่อจะได้ตักเตือนหมู่คณะของพวกเขา เมื่อพวกเขาได้กลับมายังหมู่คณะของพวกเขา โดยหวังว่าหมู่คณะของพวกเขาจะได้ระมัดระวัง
123 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ
โอ้ศรัทธาชนทั้งหลาย จนสู้รบกับบรรดาผู้ที่อยู่ใกล้เคียงพวกท่าน ที่เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาเสียก่อน และจงให้พวกเหล่านั้นประสบกับความรุนแรงจากพวกท่าน และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ยำเกรงทั้งหลาย
124 وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَٰذِهِ إِيمَانًا ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
และเมื่อมีบทหนึ่งบทใดของอัลกรุอานถูกประทานลงมา ดังนั้น ในหมู่พวกเขามีผู้กล่าวขึ้นว่า “มีใครบ้างในพวกท่านที่บทนี้ทำให้ศรัทธาเพิ่มขึ้น ? “ สำหรับบรรดาผู้ที่มีความศรัทธานั้น บทนี้ได้ทำให้การศรัทธาเพิ่มขึ้นแก่พวกเขา แล้วพวกเขาก็มีความปิติยินดี
คำแปล — อัต-เตาบะห์ 122 ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ อายะฮฺ 122 - อ่าน, ฟัง, คำแปล, ภาษาไทย : ไม่บังควรที่บรรดาผู้ศรัทธาจะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ทำไมแต่ละกลุ่มในหมู่พวกเขาจึงไม่ออกไปเพื่อหาความเข้าใจในศาสนา และเพื่อจะได้ตักเตือนหมู่คณะของพวกเขา เมื่อพวกเขาได้กลับมายังหมู่คณะของพวกเขา โดยหวังว่าหมู่คณะของพวกเขาจะได้ระมัดระวัง
ซูเราะฮฺ อายะฮฺ 122/129 — ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ التوبة (Medinan). อ่าน ฟัง คำแปล (ภาษาไทย). ฟัง: ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ ฟัง, ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ คำแปล, ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ mp3, ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ pdf. อายะฮฺ 120–124. ความหมายภาษาไทย: Melayu.