Suurah At-Tawbah — Aayad 122

Macnaha Erayada:

• لِيَنفِرُوا: inay isku si wada baxaan (dagaal ama safar).
• كَافَّةً: dhammaantood, qofna kama hadho.
• فِرْقَةٍ: koox ama qowmiyad.
• طَائِفَةٌ: koox yar oo ka mid ah.
• لِيَتَفَقَّهُوا: si ay u bartaan iyo u fahmaan diinta si qoto dheer.
• وَلِيُنذِرُوا: si ay ugu digaan oo u waaniyaan.
• يَحْذَرُونَ: si ay uga digtoonaadaan (ciqaabta Eebe).

Tafsiirka Aayadda:

Waa wax aan habboonayn oo aan suurtagal ahayn in mu’miniinta dhammaantood isku mar u baxaan dagaalka, isagoo wax ka reebaya Nabiga ﷺ iyo kuwa u baahan inay wax bartaan. Hase yeeshee, waa inay jiraan koox kasta oo ka mid ah dadka, koox yar oo ka baxda dagaalka, halka kuwa kale ay la joogaan Nabiga ﷺ si ay u bartaan diinta, u fahmaan Quraanka iyo Xadiiska, oo ay uga faa’iidaystaan cilmigiisa. Markay kuwa baxay dagaalka ku soo noqdaan, kuwa wax bartay waxay u digaan oo u waaniyaan wixii ay barteen, si ay uga digtoonaadaan ciqaabta Eebe, oo ay u hoggaansamaan amarkiisa, kana fogaadaan waxa uu ka reebay.

Tani waxay ahayd sida ay ahayd markii Nabiga ﷺ uu diro saraakiil dagaal oo ka mid ah asxaabtiisa, isagoo la jooga koox kale si ay diinta u bartaan.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo Aayadda:

1. Barashada diinta waa farḍ kifaayah (waajib ku ah bulshada guud ahaan, haddii qaar qabtaan qaar kale way ka xoroobaan), ma aha inay dhammaan wax bartaan oo dhammaan dagaal tagaan.
2. Dhiirrigelin ku saabsan muhiimadda cilmiga diinta iyo faa'iidada uu u leeyahay bulshada, maxaa yeelay cilmigu waa iftiin dadka ku hanuuniya.
3. Mu'miniintu waa inay iska kaashadaan waxbarashada iyo digidda, si ay bulshada Islaamka ah ugu horumarto diin ahaan iyo dunic ahaanba.
4. Aayaddu waxay ku boorrinaysaa in la dheehdo dagaalka iyo cilmiga, oo aysan jirin mid ka mid ah in la dayacdo.
5. Waxay muujinaysaa in Nabiga ﷺ uu yahay ilbaxnimada cilmiga, oo ay tahay in la joogo si looga faa'iidaysto cilmigiisa.