Сураи Аль-Баййина — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أَهْلِ الْكِتَابِ»: аҳли китоб, яъне яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шуда буд.

— «الْمُشْرِكِينَ»: мушрикон, яъне бутпарастон ва онҳое, ки ба Худо шарик меоварданд.

— «مُنفَكِّينَ»: дасткашанда, яъне тарккунандагони он роҳе, ки дар он буданд.

— «الْبَيِّنَةُ»: далели равшан ва ҳуҷҷати ошкор.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки кофир шуданд аз аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — ва ҳамчунин мушрикон, аз куфру гумроҳии худ даст намекашиданд ва бар он иҷмоъ ва иттифоқи худ идома медоданд, то он даме ки барояшон далели равшан ва ҳуҷҷати ошкор биёяд. Ин далели равшан ҳамон паёмбари Худо Муҳаммад (с) аст, ки бо рисолати худ омад ва онҳоро ба имон даъват кард. Онҳо то омадани он далел бар куфри худ истодагӣ мекарданд ва интизор буданд, ки нишонаи ваъдашуда дар китобҳои пешина биёяд. Вақте ки он далел омад, бар ҳақиқат равшан гардид ва роҳи ҳидоят аз гумроҳӣ ҷудо шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованди мутаъол пеш аз омадани далели равшан касеро ба ҷазо намегирад, балки аввал ҳуҷҷатро равшан месозад; ин нишонаи адлу раҳмати Ӯст.

— Омадани Паёмбар (с) ва Қуръони карим бузургтарин далели равшан барои тамоми одамон аст, ки роҳи ҳақро аз ботил ҷудо мекунад.

— Ислом даъвати равшан ва ошкор аст, на бар асоси гумон ва норавшанӣ; ҳар касе бо андеша ва тадбир ба он наздик шавад, ҳақиқаташро мебинад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем ва аз далелҳои равшани он баҳра гирем, зеро он сарчашмаи ҳидоят ва наҷот аст.