Surja El-Bejjine — Ajet 1

Kuptimet e fjalëve:

• El-Bejjine (البينة): Prova e qartë dhe argumenti i dukshëm, që këtu i referohet profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) dhe Kuranit që iu shpall atij.
• Munkefin (منفكين): Të shkëputur, të larguar ose të ndarë nga diçka; këtu do të thotë të braktisurit e fesë së tyre dhe mosbesimit.

Tefsiri i ajetit:

Ajeti i parë i sures El-Bejjine tregon se ata që mohuan nga ithtarët e librit (jehuditë dhe të krishterët) dhe nga idhujtarët (politeistët arabë) nuk ishin duke u ndarë nga mosbesimi i tyre dhe nga rruga e tyre e gabuar, derisa atyre u erdhi prova e qartë dhe argumenti i dukshëm. Kjo provë është dërgimi i profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) me fenë islame dhe me Kuranin fisnik. Ata kishin mbetur në fenë e tyre të vjetër dhe në injorancën e tyre, duke pritur ardhjen e një profeti të ri që u ishte premtuar në librat e tyre të mëparshëm. Por kur erdhi ai profet me prova të qarta dhe mrekulli të dukshme, ata u ndanë në dy grupe: disa besuan dhe disa vazhduan në mohim dhe armiqësi.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti tregon se dërgimi i profetëve është mëshirë nga Allahu për njerëzimin, sepse përmes tyre njerëzit largohen nga errësira e mosbesimit dhe hyjnë në dritën e besimit.
2. Ai na mëson se njeriu nuk ka justifikim para Allahut pasi t'i vijë prova e qartë dhe argumenti i dukshëm; prandaj duhet ta pranojmë të vërtetën sapo ta kuptojmë.
3. Ajeti na nxit të kërkojmë diturinë dhe të kuptojmë fenë tonë, sepse vetëm me dije të saktë mund të dallojmë të vërtetën nga e kota dhe të qëndrojmë në rrugën e drejtë.
4. Ai tregon se ithtarët e librit kishin njohuri për ardhjen e profetit të fundit, por disa prej tyre e mohuan atë nga xhelozia dhe arroganca, gjë që na mëson të jemi të sinqertë në kërkimin e së vërtetës, pavarësisht nga interesat tona personale.