سوره بینه — آیه 1

معانی کلمات:

• مُنفَکّین: دستبردارشوندگان و جدا شوندگان از چیزی.
• البَیّنَة: حجت و دلیل روشن و آشکار.

تفسیر آیه:

کافران از اهل کتاب (یهود و نصارا) و مشرکان (بتپرستان) همواره بر کفر و آیین باطل خود پافشاری میکردند و حاضر نبودند از آن دست بردارند، تا آنکه حجت و دلیل روشن و آشکاری به سراغشان آمد. این حجت روشن، پیامبر اسلام محمد (صلیاللهعلیهوسلم) بود که با قرآن کریم و معجزات آشکار مبعوث شد. آنان پیش از بعثت پیامبر، بر دین خود باقی بودند و گمان میکردند بر حق هستند، اما هنگامی که پیامبر با دعوت حق و معجزات روشن آمد، دیگر هیچ بهانهای برای آنان باقی نماند و مشخص شد که کفر و عناد آنان نه از روی نادانی، بلکه از روی لجاجت و سرکشی است.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند متعال هیچ قومی را بدون اتمام حجت عذاب نمیکند و همواره پیامبران و دلایل روشن را برای هدایت بشر میفرستد.
• آمدن پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) تحقق وعدههای الهی در کتب آسمانی پیشین بود و نشانهی رحمت خداوند برای همهی بشریت است.
• انسانها در برابر حق و حجت روشن، مسئولیت دارند و نمیتوانند با بهانههای واهی از پذیرش حقیقت شانه خالی کنند.
• قرآن کریم و رسالت پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوسلم) برای همهی انسانها در تمام اعصار، روشنگر راه سعادت و رستگاری است.