Сураи Аль-Баййина — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «رَسُولٌ»: паёмбар, фиристода.

— «يَتْلُو»: мехонад, тиловат мекунад.

— «صُحُفًا»: саҳифаҳо, навиштаҳо, китобҳо.

— «مُّطَهَّرَةً»: покиза, аз ҳар гуна ботил ва дурӯғ пок.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд далели равшан ва ҳуҷҷати ошкорои худро баён мекунад. Ин далели равшан ҳамон Паёмбари Худо Муҳаммад (с) аст, ки аз ҷониби Парвардигор фиристода шудааст. Ӯ саҳифаҳои покизаро тиловат мекунад, яъне Қуръонеро мехонад, ки дар навиштаҳои пок аз ҳар гуна ботил, дурӯғ ва таҳриф қарор дорад. Ин саҳифаҳоро танҳо покон ламс мекунанд. Паёмбар (с) мазмуни он навиштаҳои покро тиловат мекард, на худи навиштаро, зеро ӯ уммӣ буд ва аз ёди худ мехонд. Ин оят нишон медиҳад, ки далели равшани Худо бар мардум Паёмбарест, ки оёти поки Парвардигорро ба онҳо мерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръони Карим китоби пок ва аз ҳар гуна ботилу дурӯғ эмин аст, бинобар ин бояд онро бо эҳтиром ва покӣ қабул кунем.

— Паёмбар (с) ҳамчун раҳмат барои ҷаҳониён фиристода шудааст ва пайравии ӯ роҳи наҷот аст.

— Ин оят моро ба сӯи тиловати Қуръон ва андеша дар маъноҳои он ҳидоят мекунад, то аз он баҳра гирем.

— Покии саҳифаҳои осмонӣ нишонаи он аст, ки дини Ислом дини покӣ ва ростӣ аст ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бо дили пок ва нияти холис тиловат кунем ва ба дастуроти он амал намоем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.