Сураи Аль-Кариа — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرَاكَ»: огоҳ кардан, фаҳмондан, ба илм расондан аст; яъне «чӣ чиз туро огоҳ кард?».

— «الْقَارِعَةُ»: аз решаи «қаръ» гирифта шуда, маънои сахт кӯфтан ва заданро дорад; Қориъа яке аз номҳои рӯзи қиёмат аст, зеро он рӯз дилҳоро бо даҳшату ҳавли бузургаш метарсонад ва мекӯбад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба Пайғамбар (сallallohu alayhi va sallam) ва ба ҳамаи мардум хитоб карда, бузургӣ ва ҳавли рӯзи қиёматро таъкид менамояд. Мефармояд: туро чӣ чиз аз ҳақиқати Қориъа огоҳ кард ва чӣ гуна метавонӣ андозаи даҳшати онро дарк кунӣ? Ин савол барои он аст, ки ақли инсон аз дарки пурраи он рӯз оҷиз аст ва касе ҷуз Аллоҳ таоло ҳақиқати онро ба таври комил намедонад. Қориъа ҳамон рӯзи қиёмат аст, ки бо садои сахт ва ҳодисаҳои бузург дилҳоро ба ларза меорад, кӯҳҳоро ҳамчун пашми рангин пароканда месозад ва мардумро ба ҳисобу китоби амалҳояшон мекашад. Пас, ин оят огоҳии бузург аст барои инсон, ки худро барои он рӯз омода созад ва аз ғафлат берун ояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша рӯзи қиёматро ба ёд дошта бошад, зеро ёди он дилро бедор ва амалро пок месозад.

— Бузургии рӯзи қиёмат нишон медиҳад, ки ҳаёти дунё гузаро ва ночиз аст ва бояд барои охират сармоя гузошт.

— Дарк кардани он ки танҳо Аллоҳ таоло ҳақиқати он рӯзро ба таври комил медонад, бандаро ба тавозуъ ва таваккул ба Худованд наздик месозад.

— Огоҳӣ аз Қориъа инсонро ба тавба, ибодат ва некӯкорӣ тарғиб мекунад ва ӯро аз ғафлат ва бепарвоӣ нисбат ба охират нигоҳ медорад.

— Ин оят муҳаббати ба бандагони Худо ва раҳмати Ӯро нишон медиҳад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз моро огоҳ мекунад, то мо роҳи наҷотро интихоб кунем ва ба сӯи Ислом ва Қуръон рӯй орем.