Surat An-Nahl — Ayat 2

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يُنَزِّلُ (yunazzilu): nurunake, ngudhunake.
• الْمَلَائِكَةَ (al-malā'ikah): para malaikat, yaiku makhluk Allah kang digawe saka cahya, ora tau maksiat marang Allah.
• بِالرُّوحِ (bir-rūḥ): kanthi roh, tegese ing kene yaiku wahyu, sebab wahyu iku nguripake ati kang mati amarga bodho.
• مِنْ أَمْرِهِ (min amrih): saka dhawuhe Allah, saka kersane Allah.
• أَنْ أَنذِرُوا (an andzirū): supaya padha ngelingake, menehi pepeling lan wedi marang wong-wong saka siksa Allah.
• فَاتَّقُونِ (fattaqūni): mula padha wedi-a lan ngati-ati marang Ingsun (Allah), yaiku nindakake dhawuhe lan nyingkiri larangane.

2) Tegese ayat iki sakabehe:

Allah SWT ngudhunake para malaikat kanthi nggawa wahyu saka dhawuhe marang sapa wae kang dikersakake saka para kawulane, yaiku para nabi lan rasul. Wahyu iku dadi roh kang nguripake ati kang wis mati amarga ora ngerti marang Allah. Para malaikat mau diutus supaya para rasul menehi pepeling lan wedi marang manungsa, yaiku supaya padha nyingkiri syirik lan nyembah marang liyane Allah. Sebab ora ana pangeran kang kudu disembah kanthi bener kajaba mung Allah. Mula saka iku, Allah dhawuh marang manungsa supaya padha taqwa marang Panjenengane, yaiku nindakake kabeh dhawuhe lan nyingkiri kabeh larangane, sarta ngikhlasake ibadah mung kanggo Allah.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki nuduhake yen wahyu iku dadi roh kang nguripake ati. Wong kang ora duwe wahyu atine mati, ora bisa ngerti dalan kang bener. Mula saka iku, wong Islam kudu tansah cedhak marang Al-Qur'an supaya atine urip lan padhang.
• Allah iku Maha Welas lan Maha Adil, Panjenengane ora ninggalake manungsa tanpa pituduh. Panjenengane ngutus para rasul lan ngudhunake wahyu supaya manungsa ora kesasar ing dalan kang peteng.
• Tugas utama para rasul lan para dai yaiku menehi pepeling lan ngajak manungsa marang tauhid, yaiku nyembah mung marang Allah. Iki nuduhake yen tauhid iku dadi dhasar kang paling penting ing agama Islam.
• Tembung "فَاتَّقُونِ" ngandhut piwulang yen taqwa iku wujud katresnan lan wedi marang Allah. Wong kang taqwa bakal tansah ngati-ati ing saben tumindake, lan bakal entuk kabegjan ing donya lan akhirat.
• Ayat iki uga ngajak manungsa supaya padha mikir lan nggatekake kekuwasane Allah kang ngudhunake wahyu marang sapa wae kang dikersakake. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang adhedhasar pituduh saka Allah, dudu akal-akalan manungsa.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga loro-lorone iku dadi roh kang nguripake ati lan dadi dalan kanggo nyedhaki Allah SWT.