Сураи Аль-Исра — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

• أَرَأَيْتَكَ: хабар деҳ ба ман, бигӯ.
• كَرَّمْتَ: афзалият додӣ, бузург доштии ӯро.
• لَئِنْ أَخَّرْتَنِ: агар маро то он вақт зинда нигоҳ дорӣ.
• لَأَحْتَنِكَنَّ: ҳатман гумроҳ мекунам, нест мекунам, зери таъсири худ мегирам.
• ذُرِّيَّتَهُ: фарзандони ӯ, наслаш.
• إِلَّا قَلِيلًا: ба ҷуз андаке, ки шуморашон кам аст.

1. Тафсири оят:

Иблис ба Парвардигори худ гуфт: «Бигӯ ба ман, ин одамӣ ки ӯро бар ман афзалият додӣ ва фармон додӣ то ба ӯ саҷда кунам, чаро ӯро аз ман болотар гардондӣ?» Сипас Иблис савганд ёд кард ва гуфт: «Агар маро то рӯзи қиёмат зинда нигоҳ дорӣ, ҳатман наслашро гумроҳ мекунам ва аз роҳи рост маҳрум месозам, ба ҷуз гурӯҳи андаке аз онҳо, ки бандагони самимии Ту ҳастанд ва Ту онҳоро аз фитнаи ман нигоҳ медоштӣ.» Иблис ин суханонро аз саркашӣ ва куфр ба Худо гуфт, вале Худованди мутаъол дар ояти баъдӣ мефармояд, ки бар бандагони самимии Ӯ ҳеҷ қудрате надорад.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душмани инсон — Иблис — то рӯзи қиёмат бо мо душманӣ мекунад ва мехоҳад моро гумроҳ созад, пас бояд ҳамеша ҳушёр бошем.
• Худованд бандагони самимии худро аз фитнаи Иблис нигоҳ медорад, пас бояд ба Худо таваккул кунем ва ихлоси худро пок гардонем.
• Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки роҳи рост роҳи наҷот аст ва касоне ки дар он устувор мемонанд, ҳатто агар кам бошанд ҳам, дар паноҳи Худо ҳастанд.
• Қуръони Карим ҳатто суханони душманони Худоро нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо паноҳ барем ва аз шарри Иблис ва васвасаҳои ӯ худро нигоҳ дорем, зеро ӯ савганд ёд кардааст, ки то қиёмат моро гумроҳ хоҳад кард.