Сураи Марьям — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «يَا أَبَتِ»: эй падарам, эй падарҷонам — ин шакли мулоимона ва меҳрубононаи муроҷиат ба падар аст.

— «الْعِلْمِ»: дониш, маърифат — дар ин ҷо мақсад дониши ваҳй ва шинохти роҳи ҳақ аст.

— «فَاتَّبِعْنِي»: пас аз ман пайравӣ кун, суханамро бипазир ва ба роҳи ман биё.

— «صِرَاطًا سَوِيًّا»: роҳи рост, роҳи дурусту бекаҷу каҷрави, роҳе, ки ба ҳақ ва саодат мерасонад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) бо камоли адаб ва меҳрубонӣ ба падари худ муроҷиат карда, мегӯяд: «Эй падарам! Ба ростӣ, ба ман аз ҷониби Худо донише расидааст, ки ба ту нарасидааст. Ин дониш аз тариқи ваҳй ва равшанбинии илоҳӣ аст, ки маро ба шинохти Худо ва роҳи дуруст ҳидоят мекунад. Пас ту суханамро бипазир ва аз ман пайравӣ кун, то ман туро ба роҳи рост ва дурусте ҳидоят намоям, ки дар он ҳеҷ каҷравӣ ва гумроҳӣ нест».

Дар ин оят Иброҳим (алайҳис-салом) на барои бартарии шахсӣ, балки барои он ки падарашро аз гумроҳӣ наҷот диҳад, дониши худро ёдовар мешавад. Ӯ бо нармӣ ва эҳтиром ба падар муроҷиат мекунад ва ӯро ба роҳи рост даъват менамояд. Ин оят намунаи олии даъвати исломӣ бо ҳикмат, меҳрубонӣ ва эҳтиром ба волидон аст, ҳатто вақте ки онҳо дар роҳи гумроҳӣ бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ислом даъвати худро бо нармӣ, меҳрубонӣ ва эҳтиром ба волидон омӯзонидааст, на бо дағалона ва беэҳтиромӣ.

— Дониши ҳақиқӣ аз ҷониби Худост ва ҳар касе, ки ба он дастрасӣ ёбад, бояд дигаронро бо хайрхоҳӣ ба он даъват кунад.

— Фарзанди солеҳ метавонад бо сухани некӯ ва далели равшан падари худро ба роҳи рост ҳидоят намояд.

— Қуръон роҳи рост ва дурустро нишон медиҳад, ки ин роҳ ба саодати дунё ва охират мерасонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон рӯй оварем, зеро он сарчашмаи дониш ва ҳидоят аст ва моро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад.