Сураи Марьям — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَا أَبَتِ»: эй падарам, эй падари азизам.

— «لَا تَعْبُدِ»: ибодат накун, итоат накун.

— «الشَّيْطَانَ»: шайтон, ки рамзи саркашӣ ва гумроҳӣ аст.

— «عَصِيًّا»: саркаш, нофармон, гуноҳкор.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Иброҳим (алайҳис-салом) бо мулоимат ва эҳтиром ба падари худ муроҷиат мекунад ва мегӯяд: «Эй падарам, ба шайтон ибодат накун ва ӯро итоат накун». Яъне, ибодати бутҳо ва итоати шайтон дар ҳақиқат ба як чиз бармегардад, зеро шайтон одамро ба ширк ва гумроҳӣ даъват мекунад. Сипас Иброҳим (алайҳис-салом) сабаби ин наҳйро баён мекунад, ки шайтон ба Худованди меҳрубон саркашӣ ва нофармонӣ кардааст. Ӯ аз фармони Аллоҳ сар печид ва ба Одам саҷда накард, аз ин рӯ ҳар касе ки шайтонро итоат кунад, дар ҳақиқат роҳи саркаширо пеш мегирад. Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) на танҳо ба падари худ даъвати тавҳид мекард, балки ӯро аз итоати шайтон ва ибодати бутҳо огоҳ месохт, то ба роҳи рост ҳидоят шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар даъват ба сӯи Аллоҳ бо нармӣ ва эҳтиром муносибат кунем, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба падари худ муроҷиат кард.

— Итоати шайтон ва пайравии роҳи ӯ одамро ба гумроҳӣ ва ширк мебарад, бинобар ин бояд аз он дурӣ ҷӯем.

— Саркашӣ ва нофармонӣ дар баробари Аллоҳи Меҳрубон сабаби бадбахтӣ аст, ва мо бояд ҳамеша фармонбардори Аллоҳ бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто ба наздикони худ бояд бо меҳрубонӣ ва ҳикмат даъвати нек кунем, то дилҳояшон ба сӯи ҳақоиқи исломӣ моил шавад.

— Қуръон роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва моро аз пайравии шайтон ва ҳавои нафс бозмедорад, то дар дунё ва охират комёб шавем.