ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 196

1. የቃላት ትርጉም፦

• አቲሙል-ሐጅጀ ወል-ዑምራተ፦ ሐጅንና ዑምራን ሙሉ በሙሉ ፈጽሙ።
• ኢሕሳር፦ መከልከል፤ በሽታ ወይም ጠላት ምክንያት ቤቱን (ካዕባን) ከመድረስ መታገድ።
• ሀድይ፦ ወደ ሐረም (የተከበረው አካባቢ) የሚቀርብ የእንስሳ መስዋዕት።
• መሕሊሉ፦ የሚታረድበት ቦታና ጊዜ።
• ፊድያ፦ ቤዛ፤ በሐጅ ወቅት በሚፈጸም ጥፋት ምክንያት የሚሰጥ ማካካሻ።
• ኑሱክ፦ መስዋዕት (በግ መታረድ)።
• ተመተዑ፦ በዑምራ ከተጠናቀቀ በኋላ እስከ ሐጅ ድረስ ከኢሕራም እገዳ ነፃ ሆኖ መጠቀም።
• ሓዲሪል-መስጂዲል-ሐራም፦ በመካ አካባቢ የሚኖሩ ሰዎች።

1. የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

አላህ ለሙስሊሞች ሐጅንና ዑምራን ሙሉ በሙሉ፣ ለአላህ ብቻ ቅን ልብ በመሆን እንዲፈጽሙ አዘዘ። ይህ ማለት የሐጅና የዑምራ ሥርዓቶችን ሁሉ ሳይቀሩ በትክክል ማከናወን ማለት ነው።

ነገር ግን አንድ ሰው ኢሕራም ከተላበሰ በኋላ በሽታ፣ በጠላት ወይም በሌላ ምክንያት ካዕባን ከመድረስ ከተከለከለ፣ በዚያ ሁኔታ በእጁ ያለውን ቀላል የሆነ መስዋዕት (በግ፣ ላም ወይም ግመል) ማቅረብ አለበት። ይህም ከኢሕራም ሁኔታ ለመውጣት ነው። መስዋዕቱ የሚታረድበት ቦታ ላይ እስኪደርስ ድረስ ጭንቅላትን መላጨት ወይም ጸጉርን መቀነስ አይፈቀድም። ነገር ግን አንድ ሰው በሽታ ካለበት ወይም በጭንቅላቱ ላይ እንደ ራስ ቁርጥ ያለ ጉዳት ካለበት ምክንያት መላጨት ካስፈለገው፣ ሊላጭ ይችላል፤ በምትኩ ግን ቤዛ መስጠት አለበት፤ ይህም ሦስት ቀናት መጾም፣ ወይም ለስድስት ምስኪኖች ምግብ መስጠት፣ ወይም አንድ በግ መስዋዕት ማቅረብ ነው።

ከዚያም አላህ እንዲህ አለ፦ ከፍርሃትና ከበሽታ ነፃ ከሆናችሁ፣ በዑምራ ተጠቅሞ (ተመተዑ በማድረግ) እስከ ሐጅ ድረስ የቀረበው ሰው፣ የሚችለውን መስዋዕት ማቅረብ አለበት። መስዋዕት ማቅረብ የማይችል ከሆነ በሐጅ ወቅት ሦስት ቀናት፣ ወደ ቤቱ ከተመለሰ በኋላ ደግሞ ሰባት ቀናት መጾም አለበት፤ ይህም በአጠቃላይ አሥር ሙሉ ቀናት ይሆናል። ይህ የተመተዑ ሕግ የሚመለከተው ቤተሰቦቹ በመካ አካባቢ የማይኖሩ ሰዎችን ብቻ ነው።

በመጨረሻም አላህ ሁላችንንም ትእዛዞቹን በመፈጸምና ከእርምጃዎቹ በመራቅ እርሱን እንድንፈራ አዘዘ። አላህ ትእዛዙን የሚጻረሩትን በጣም ብርቱ ቅጣት የሚቀጣ መሆኑንም እንድናውቅ አሳሰበ።

ይህ አንቀጽ ሁላችንም የአላህን ትእዛዛት በታማኝነት እንድንፈጽም፣ በተለይም የሐጅና የዑምራ ጉዞአችንን ሙሉ በሙሉ ለአላህ ብቻ ቅን በሆነ ልብ እንድንፈጽም ያስተምረናል። አላህ ሁልጊዜ ለባሪያዎቹ ቀላልነትን ይፈልጋል፤ በችግር ጊዜም መውጫ ይሰጣል። እንግዲህ የአላህን ትእዛዛት በፍቅርና በታዛዥነት እንቀበል፤ እርሱም የሚሰጠውን ምህረትና ይቅርታ ሁልጊዜ እንፈልግ።