سورت بقره — آیت 236

لا جناح پر تاسو باندی نشته که تاسو ښځې طلاق کړئ، تر هغه چې تاسو له هغوی سره کوروالی نه وي کړی، یا د هغوی لپاره مهریه نه وي مقرره کړې. که تاسو په دې حالت کې طلاق ورکړئ، نو پر تاسو باندې لازم ده چې هغوی ته څه شی ورکړئ چې له هغه څخه خوند واخلي او د طلاق د غم د لرې کولو لپاره يې د تسلیت سبب شي. دا ورکړه د هر چا د وس سره سمه ده: شتمن کس خپل وس سره سم ورکړي، او غریب کس هم خپل وس سره سم ورکړي، په ښه طریقه چې شرعاً منل شوې وي. دا ډول ورکړه پر هغو کسانو باندې حق ده چې ښه چلند کوي او د الله تعالی د احکامو پیروي کوي.

د دې آیت د کلمو معناګانې:

• "تمسوهن": له هغوی سره کوروالی/جماع کول.
• "تفرضوا": د مهریې اندازه مقرره کول.
• "فريضة": ټاکل شوې مهریه.
• "متّعوهن": هغوی ته څه ورکول چې ترې ګټه پورته کړي.
• "الموسع": هغه څوک چې پراخ رزق ولري.
• "المقتر": هغه څوک چې تنګ لاس او غریب وي.
• "بالمعروف": په ښه او منل شوي طریقه.
• "المحسنين": هغه کسان چې ښه عمل کوي.

تفسیر:

د الله تعالی دا حکم د مسلمانانو لپاره یو لوی اسانتیا او رحمت دی، چې که یو سړی له یوې ښځې سره نکاح وکړي، خو تر کوروالۍ مخکې يې طلاق ورکړي، او د مهریې اندازه هم نه وي ټاکل شوې، نو پر هغه باندې بشپړ مهریه نه ده لازمه، بلکې یوازې د متعې (هدیې) ورکول کافي دي. دا متعه د دې لپاره ده چې د ښځې زړه تسلیت ومومي او د طلاق له امله يې غم کم شي. دا ورکړه د هر چا د اقتصادي حالت سره سمه ده — شتمن خپل وس سره سم ورکړي، او غریب هم خپل وس سره سم، ځکه الله تعالی له هیچا څخه د هغه له وس نه زیات څه نه غواړي. دا کار د ښو او نیکو کسانو دنده ده، ځکه دوی د الله تعالی د احکامو پیروي کوي او له خلکو سره ښه چلند کوي. دا حکم د اسلام د دین نرمښت او د ښځو د درناوي ښکارندوی دی، چې د هغوی احساسات او حقوق په پام کې نیول شوي دي.

د دې آیت څخه موږ دا زده کوو چې اسلام د ښځو سره د مهربانۍ او انصاف امر کوي، حتی د طلاق په وخت کې هم. نو موږ باید د الله تعالی د احکامو پیروي وکړو او له خلکو سره په ښه طریقه چلند وکړو، تر څو د الله تعالی رضایت ترلاسه کړو او په آخرت کې بریالي شو. دا د ایمان او نیکۍ یوه لویه لار ده، او الله تعالی د محسنینو سره مینه کوي.