Оят-ул-курсӣ — Сураи Аль-Бакара — Оят 255

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْحَيُّ — Зиндае, ки ҳаёти комил ва ҷовидонӣ дорад, ҳаргиз намемирад ва дар ҳаёташ нуқсоне нест.
• الْقَيُّومُ — Пойдоре, ки Худаш ба Худаш қоим аст ва ҳамаи махлуқот ба Ӯ ниёз доранд, ҳеҷ чиз бе Ӯ вуҷуд доштан наметавонад.
• سِنَةٌ — Чурт задан (хоб сабук), ки аввали хоб аст.
• نَوْمٌ — Хоби вазнин, ки ақл ва ҳушро мепӯшад.
• كُرْسِيُّهُ — Курсии Ӯ, ки фарохӣ ва бузургии онро танҳо Худо медонад.
• يَئُودُهُ — Ӯро вазнин намекунад ва машаққат намерасонад.
• الْعَلِيُّ — Баландмартабае, ки дар зот, сифатҳо ва қудрат аз ҳамаи махлуқот болотар аст.
• الْعَظِيمُ — Бузурге, ки дорои ҳамаи сифатҳои азамат ва бузургӣ мебошад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ он Зотест, ки ҳеҷ маъбуди ба ҳақ сазовор нест, магар Ӯ ба танҳоӣ. Ӯ Зиндаи ҷовидон аст, ки ҳаёти комил дорад ва ҳаргиз намемирад ва нақсе дар ҳаёташ роҳ намеёбад. Ӯ Пойдорест, ки Худаш ба Худаш қоим аст ва ҳамаи махлуқотро тадбир мекунад; ҳамаи офаридаҳо дар ҳар ҳолат ба Ӯ ниёз доранд ва аз Ӯ бе ниёз шуда наметавонанд.

Ӯро на чурт задан мегирад ва на хоб, зеро ҳаёти Ӯ комил аст ва Ӯ бар ҳама чиз назорат дорад. Ҳамаи он чи дар осмонҳо ва замин аст, аз они Ӯст, зеро Ӯ онҳоро бо ҳар чи дар онҳост офаридааст. Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки дар назди Ӯ барои касе шафоат кунад, магар баъд аз он ки Ӯ иҷозат диҳад ва розӣ шавад. Ӯ медонад он чи пеши рӯи онҳост — яъне корҳои гузашта ва ҳозира — ва он чи паси онҳост — яъне корҳои оянда. Ва онҳо ба ҳеҷ чиз аз илми Ӯ иҳота намеёбанд, магар ба он чи Ӯ бихоҳад, ки ба онҳо бидонад ва ба воситаи паёмбарон хабар диҳад.

Курсии Ӯ осмонҳо ва заминро фаро гирифтааст, бо ҳамаи фарохӣ ва бузургии онҳо. Ва нигаҳдории онҳо барои Ӯ вазнинӣ ва машаққат намерасонад. Ва Ӯ Баландмартаба аст дар зот, сифатҳо ва қудраташ, ва Бузург аст дар подшоҳӣ ва салтанаташ. Ин оят бузургтарин ояти Қуръон аст ва бо номи «Оятул-Курсӣ» машҳур мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят бандаро бо бузургии Аллоҳ шинос мекунад ва дар дил ҳисси тавозуъ ва бандагӣ ба вуҷуд меорад.
• Ёдовар мешавад, ки Аллоҳ ҳамеша зинда ва назораткунанда аст; аз ин рӯ банда ҳеҷ гоҳ танҳо нест ва метавонад дар ҳар ҳолат ба Ӯ таваккал кунад.
• Нишон медиҳад, ки ҳамаи осмонҳо ва замин дар ихтиёри Аллоҳанд ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест; ин боиси оромиш ва умедворӣ мегардад.
• Фаҳм медиҳад, ки илми Аллоҳ ҳама чизро фаро гирифтааст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест; ин одамро ба ростӣ ва покӣ водор мекунад.
• Хондани ин оят ва андеша кардан дар маънои он дилро равшан мекунад, имонро қавӣ месозад ва бандаро ба Аллоҳ наздиктар мегардонад.
• Ин оят мисоли равшани раҳмати Аллоҳ ва бузургии Қуръон аст; ҳар кас дар маънои он андеша кунад, мебинад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва нур аст барои тамоми одамон.