Surja El-Bekare — Ajet 262

Kuptimet e fjalëve:

• "Menen" (مَنًّا): Të përmendësh ndihmën e dhënë me fjalë, duke e ngarkuar atë që e ka marrë ndihmën me mirënjohje e duke e poshtëruar me këtë rast.
• "Edha" (أَذًى): Çdo lloj fyerjeje, qortimi, ofendimi ose sjelljeje që e lëndon ndjenjën e atij që ka marrë ndihmën, qoftë me fjalë apo me veprim.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar në këtë ajet fisnik flet për ata besimtarë që shpenzojnë pasurinë e tyre në rrugën e Tij – qoftë në luftë për hir të Allahut, në ndihmën e të varfërve, në ndërtimin e xhamive, në përkrahjen e jetimëve, apo në çdo vepër tjetër të mirë – dhe pastaj nuk e prishin vlerën e asaj dhurimi me të përmendurit e tij (menn) ndaj atij që e ka marrë ndihmën, as me ndonjë fjalë apo veprim që e lëndon atë dhe e bën të ndihet i poshtëruar ose borxhli. Ata nuk i shoqërojnë veprat e tyre të mira me asnjë gjë që mund t'i zhbëjë ato.

Për këta njerëz të tillë, Allahu ka përgatitur shpërblim të madh te Zoti i tyre, i cili nuk humbet dhe nuk zvogëlohet. Ata nuk do të kenë frikë për atë që i pret në të ardhmen e tyre në Ahiret, as nuk do të pikëllohen për atë që ka kaluar nga jeta e kësaj bote, sepse shpërblimi i tyre te Zoti i tyre është më i mirë dhe më i qëndrueshëm se çdo gjë që kanë lënë pas. Ata janë në siguri të plotë dhe të qetë, pa asnjë frikë dhe pa asnjë pikëllim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti në vepra: Ajeti na mëson se vlera e veprës së mirë nuk është vetëm në dhënien e pasurisë, por në pastërtinë e qëllimit dhe në ruajtjen e dinjitetit të atij që merr ndihmën. Shpenzimi duhet të jetë vetëm për hir të Allahut, pa asnjë interes personal ose dëshirë për lavdërim.
2. Ruajtja e ndjenjave të të tjerëve: Islami na mëson që ta ruajmë dinjitetin e njeriut që ka nevojë. Përmendja e ndihmës së dhënë ose lëndimi i ndjenjave të tij e shuan shpërblimin e veprës dhe e bën atë të pavlefshme.
3. Shpërblimi i plotë te Allahu: Ata që shpenzojnë me sinqeritet dhe pa e shoqëruar me fjalë e vepra lënduese, do ta marrin shpërblimin e plotë te Zoti i tyre. Allahu nuk e humb kurrë punën e bërë mirë.
4. Siguria dhe qetësia shpirtërore: Besimtari që jep me sinqeritet jeton në paqe shpirtërore, pa frikë dhe pa pikëllim, sepse e di se shpërblimi i tij është i sigurt te Allahu, i cili nuk e harron asnjë vepër të mirë.
5. Lidhja e zemrës me Allahun: Kur njeriu jep për hir të Allahut dhe pret shpërblimin vetëm prej Tij, zemra e tij çlirohet nga varësia ndaj krijesave dhe lidhet fort me Krijuesin, gjë që i sjell atij lumturi të vërtetë në këtë botë dhe në botën tjetër.