Bəqərə surəsi — Ayə 262

Kəlmələrin mənaları:

• Mənnən – verdiyini başa qaxmaq, minnət qoymaq.
• Əza – söz və ya hərəkətlə incitmək, əziyyət vermək.
• Səbilillah – Allah yolunda, Onun razılığı üçün.

Təfsir:

Bu ayə, Allah yolunda malını xərcləyən, sonra isə bu xərcləməsini puç edəcək əməllərdən çəkinən möminlərin uca məqamından bəhs edir. Uca Allah buyurur: O kəslər ki, mallarını Allah yolunda – cihadda, xeyir işlərdə, ehtiyacı olanlara yardımda xərcləyir, lakin bu xərcləmələrinin ardınca minnət qoymur və heç kəsi sözü ilə, ya da davranışı ilə incitmirlər. Onlar verdiklərinin qarşılığında nə bir təşəkkür gözləyirlər, nə də özlərini xeyirxah kimi göstərməyə çalışırlar. Çünki bilirlər ki, onların əsl mükafatı insanların yanında deyil, Rəbbinin yanındadır.

Belə insanlar üçün Rəbbi yanında böyük bir mükafat hazırlanmışdır. Onlara axirətdə heç bir qorxu yoxdur – gələcək qarşılaşacaqları heç bir şey onları narahat etməyəcək. Dünyada əllərindən çıxan və ya qaçırdıqları şeylərə görə də qəmgin olmayacaqlar. Çünki onların Allah yanındakı mükafatı o qədər böyükdür ki, dünyanın bütün nemətləri onun yanında heç nədir.

Bu ayə bizə gözəl bir dərs verir: Sədəqə və yaxşılıq yalnız o zaman Allah yanında qəbul olunur ki, onu saf niyyətlə, heç bir minnət və əziyyət qatmadan edək. Bir insana kömək edib sonra onu incitmək, verdiyimizin savabını silib aparar. Əsl mömin, verdiyini unudan, ancaq Allahdan mükafat gözləyən kimsədir. Gəlin, biz də bu gözəl əxlaqı özümüzə rəhbər tutaq – yaxşılıq edək, amma heç vaxt onu başa qaxmayaraq, təmiz qəlblə, yalnız Allahın rizası üçün edək. Belə olduqda, Allah bizə həm dünyada rahatlıq, həm də axirətdə əbədi səadət bəxş edər.