Suurah Al-Baqarah — Aayad 262

Macnaha Erayada:

• مَنًّا (Manan): Waxay la macno tahay inuu qofku ku faano deeqdiisa iyo sadaqadiisa, isagoo ku ceejina qofka uu wax siiyay.
• أَذًى (Adha): Waxay la macno tahay dhibka iyo raynraynka, sida hadal xun ama ficil qofka la siiyay ku xanuujinaya.

Tafsirka Aayadda:

Aayaddan waxay ku tilmaamaysaa dadka u bixiya maalkooda jidka Allaah, sida Jihaadka iyo noocyada kale ee khayrka, ka dibna ayan raacinin waxay bixiyeen mana-faano iyo dhib toona. Waxay ka fogaadaan inay ku faanaan waxay siiyeen ama ay ku dhibaan qofkay wax siiyeen, hadal ama ficil, si ay u ilaashadaan ajrigooda.

Kuwa sidaas fala, waxay leeyihiin ajri weyn oo Rabbigood agtiisa ah, waxaana loo xaqiijiyay inaysan ka cabsanayn waxa soo socda oo Aakhiro ah, mana walbahaarayaan waxa ka tagay oo adduunyo ah, sababtoo ah waxay helayaan raaxo iyo nabadgalyo joogto ah.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Sadaqada iyo deeqda waxay ku dhammaysan tahay oo kaliya haddii laga fogaado faanista iyo dhibka; haddii kale waxay lumaysaa ajrigeeda.
2. Nadiifinta niyadda iyo ka fogaanshaha faanka ayaa ah sababta helista ajriga weyn ee Rabbiga agtiisa.
3. Muslimku waa inuu ku dadaalo inuu siiyo si qarsoodi ah oo aan ku dhejin faan iyo dhib, si uu u helo nabadgelyada Aakhiro iyo farxadda aan dhammaadka lahayn.
4. Aayaddu waxay ku bishaaraynaysaa mu'miniinta inay helayaan ammaan iyo farxad, iyagoon cabsanayn waxa soo socda mana walbahaarayaan waxa tagay.