Сураи Аль-Бакара — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اهْبِطُوا: фурӯд оед, поён равед.
• هُدًى: роҳнамоӣ, ҳидоят — яъне нишон додани роҳи рост ба воситаи паёмбарон ва китобҳои осмонӣ.
• تَبِعَ: пайравӣ кард, аз пайи он рафт.
• خَوْفٌ: тарс, бими аз оянда.
• يَحْزَنُونَ: ғамгин мешаванд, андӯҳгин мегарданд аз он чи аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Одам, Ҳавво ва Иблис фармуд, ки ҳамаатон аз биҳишт ба замин фурӯд оед. Ин фармон такрор шудааст, то таъкид гардад, ки фурӯд омадан ҳатмӣ аст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки фурӯд омадани аввал аз биҳишт ба осмони дунё ва фурӯд омадани дуюм ба замин буд.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки аз ҷониби Ӯ ҳидоят — роҳнамоии равшан — ба шумо ва наслҳои ояндаи шумо хоҳад расид, ки он тавассути паёмбарон ва китобҳои осмонӣ иборат аст. Пас ҳар касе, ки ин ҳидоятро қабул кунад ва аз он пайравӣ намояд, дар оянда — яъне дар охират — ҳеҷ тарсе бар онҳо нест ва онҳо аз он чи дар дунё аз даст додаанд, ғамгин намешаванд. Ин ваъдаи Худованд барои ҳамаи наслҳои одам то рӯзи қиёмат аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро бе роҳнамо намегузорад ва ҳамеша ҳидояти худро тавассути паёмбарон ва китобҳо мефиристад.
• Ҳар касе, ки ҳидояти Худоро қабул кунад ва аз он пайравӣ намояд, дар охират аз азоб эмин аст ва аз гузаштаи худ пушаймон намешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳидоят сарчашмаи оромиш ва бехатарии рӯҳӣ аст; касе ки бо ҳидояти Худо ҳамроҳ шавад, дилаш ором мегардад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем, зеро ин танҳо роҳи наҷот ва саодат аст.
• Ин оят умедворӣ мебахшад: ҳатто баъд аз хатои Одам, Худованд дарро ба рӯи тавба ва ҳидоят боз гузошт, ки ин раҳмати Ӯро нишон медиҳад.