Сураи Аль-Бакара — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• «كفروا»: инкор карданд, яъне ҳақро пинҳон доштанд ва ба он бовар накарданд.
• «آياتنا»: оятҳои Мо, ки Қуръон ва далелҳои равшани ягонагии Худованд мебошанд.
• «أصحاب النار»: аҳли дӯзах, яъне касоне ки ҷои ҳамешагии онҳо дӯзах аст.
• «خالدون»: ҷовидона, ҳамеша дар он монда, ҳеҷ гоҳ аз он берун намеоянд.

1. Тафсири оят:

Онҳое ки ба Худованд ва оятҳои Ӯ куфр варзиданд ва паёмҳои Осмонӣ, аз ҷумла Қуръони Карим ва нишонаҳои равшани ягонагии Худоро дурӯғ шумориданд, ҳамоно аҳли дӯзах ҳастанд. Онҳо дар рӯзи қиёмат ба дӯзах дохил мешаванд ва ҷовидона дар он мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он берун намеоянд ва азоби онҳо қатъ намегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки куфр ва дурӯғ шуморидани оятҳои Худованд оқибати вазнин дорад ва бояд аз он эҳтиёт кунем.
• Ҳақиқати адолати Худовандро нишон медиҳад: касе ки ба оятҳои Ӯ имон оварад, подоши нек мегирад ва касе ки инкор кунад, ҷазои худро мебинад.
• Моро ба андеша водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва дар он тафаккур намоем, зеро он далели равшани роҳи рост аст.
• Ин оят ҳамчунин ба муъминон умед мебахшад, ки пайравии ҳақ саранҷоми неку ҷовидонӣ дар биҳишт дорад, ва онҳоро аз роҳи нодуруст бозмедорад.
• Ва моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон муҳаббат дошта бошем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем, то аз оқибати бад эмин бошем.