Сураи Аль-Бакара — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَتَلَقَّىٰ»: яъне қабул кард ва гирифт бо фаҳм ва дарк.

— «كَلِمَاتٍ»: суханоне, ки Худованд ба Одам илҳом кард, то бо онҳо тавба кунад.

— «فَتَابَ عَلَيْهِ»: яъне Худованд тавбаи ӯро қабул кард ва аз гуноҳаш гузашт.

— «التَّوَّابُ»: он Зоте, ки тавбаи бандагонашро бисёр қабул мекунад.

— «الرَّحِيمُ»: ба бандагонаш бисёр меҳрубон аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Одам (алайҳис-салом) аз он дарахт хӯрд ва аз биҳишт берун карда шуд, Худованди мутаъол ба ӯ суханоне илҳом кард, ки онҳоро бо дили худ қабул намуд ва бо онҳо ба даргоҳи Парвардигораш тавба кард. Ин суханон ҳамон дуое буданд, ки дар ҷои дигар омадааст: «Парвардигоро! Мо ба худ зулм кардем ва агар Ту моро набахшӣ ва ба мо раҳм накунӣ, ҳатман аз зиёнкорон хоҳем буд». Одам ин калимаҳоро бо фаҳм ва ихлос қабул кард ва ба Худованд рӯ овард. Худованди мутаъол тавбаи ӯро қабул намуд ва гуноҳашро бахшид. Ҳамоно Ӯст, ки тавбаи тавбакунандагонро бисёр қабул мекунад ва ба бандагонаш меҳрубон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Худованди мутаъол бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ роҳи тавба ва бахшишро ба онҳо нишон медиҳад.

— Инсон ҳатто пас аз хато метавонад бо тавба ба Худованд рӯ оварад ва умеди бахшиш дошта бошад.

— Тавба бояд бо ихлос ва қабули дилӣ бошад, на танҳо бо забон.

— Худованд «Таввоб» ва «Раҳим» аст; яъне ҳам тавбаро қабул мекунад ва ҳам ба бандагонаш меҳрубон аст.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавад ва ҳамеша ба сӯи Ӯ баргардад.

— Ислом дини раҳмат ва бахшиш аст, на дини ноумедӣ ва сахтгирӣ; ҳар касе, ки содиқона тавба кунад, Худованд ӯро мебахшад.