Сураи Аль-Хаджж — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• شَعَائِرَ اللَّهِ — нишонаҳо ва аломатҳои дини Худо, ба монанди маносики ҳаҷ, қурбонӣ ва ҷойҳои ибодат.
• تَقْوَى الْقُلُوبِ — парҳезгорӣ ва худотарсии дилҳо, яъне тақво ва бими Худо дар дил.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд бандагонашро ба тавҳид, ихлос дар ибодат ва дурӣ аз бутонпарастӣ ва сухани ботил фармон додааст. Пас аз он мефармояд: ҳар касе нишонаҳо ва аломатҳои дини Худоро бузург дорад — аз қабили маносики ҳаҷ, қурбониҳо ва ҷойҳои ибодат — ва онҳоро эҳтиром кунад, онҳоро некӯ бидонад ва барои қурбонӣ беҳтарин ва фарбеҳтарин ҳайвонро интихоб намояд, ин бузургдошт аз парҳезгорӣ ва худотарсии дилҳост. Яъне, бузург доштани нишонаҳои дин нишонаи он аст, ки дили инсон аз тақво ва бими Худо пур аст. Худованд дилҳоро зикр кард, зеро ки тақво ва фисқу фуҷур аз дил сарчашма мегиранд ва дил аст, ки ба некӣ ё бадӣ фармон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бузург доштани нишонаҳои дин ва эҳтироми маносики ибодат аз аломатҳои тақвои дил аст.
• Ҳар касе нишонаҳои дини Худоро эҳтиром кунад, дили ӯ аз тақво ва бими Худо холӣ нест.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба маносики ҳаҷ, қурбонӣ ва дигар ибодатҳо бо эҳтиром ва самимият муносибат кунем.
• Тақво на танҳо дар зоҳир, балки дар дил аст ва Худованд ба дилҳо менигарад, на ба зоҳири амалҳо танҳо.
• Эҳтироми нишонаҳои дин воситае барои наздик шудан ба Худо ва ба даст овардани ризои Ӯст.