Сураи Аль-Хаджж — Оят 33

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «Будан» (بُدْن): шутурони қурбонӣ, ки барои наздикӣ ба Худо фиристода мешаванд.

— «Манфиатҳо» (مَنَافِعُ): фоидаҳо, судҳо.

— «Аҷали мусаммо» (أَجَلٍ مُّسَمًّى): муддати муайяншуда, вақти пешакӣ таъйингардида.

— «Маҳиллуҳо» (مَحِلُّهَا): ҷои забҳ кардан, ҷое ки қурбонӣ кардан ҳалол мешавад.

— «Байтул-Атиқ» (الْبَيْتِ الْعَتِيقِ): Хонаи Каъба, ки аз тасарруфи золимон озод аст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ мефармояд, ки дар он ҳайвонҳое, ки барои қурбонӣ дар Макка фиристода мешаванд, то вақти муайяни забҳ кардан фоидаҳои зиёде доред. Аз пашми онҳо, аз ширашон, аз наслашон ва аз савории онҳо метавонед баҳравар шавед. Ин фоидаҳо то он вақте идома меёбанд, ки он ҳайвонро барои қурбонӣ таъйин накардаед. Вақте ки онро барои қурбонӣ назди Худо ният кардед, дигар аз манфиатҳои он ба ҷуз савор шудан дар ҳолати зарурат чизе гирифтан мумкин нест. Сипас ҷои забҳ кардани ин қурбониҳо назди Байтуллоҳи Ҳаром аст, ки тамоми ҳарамро дар бар мегирад. Ин Хонаи Каъба аст, ки Худованд онро аз тасарруфи ҷабобирон ва золимон озод кардааст ва он ҳамеша макони амну осоиштагӣ барои мардум аст.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ислом дини осонӣ ва манфиатнокӣ аст; Худованд ба бандагони худ иҷозат медиҳад, ки то вақти қурбонӣ аз ҳайвоноти худ фоидаи ҳалол баранд.

— Қурбонӣ дар назди Байтуллоҳи Ҳаром амали муҳими ибодатӣ аст, ки бандаро ба Худо наздик мекунад.

— Худованд Каъбаро аз тасарруфи золимон озод карда, онро рамзи озодӣ ва амният барои тамоми мусулмонон гардонидааст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба аҳкоми Ислом бо дили кушод ва шукрона амал кунем, зеро дар онҳо манфиатҳои дунё ва охират ҷамъ шудаанд.