Сураи Аль-Фуркан — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَبَارَكَ: Бузург ва муқаддас аст; хайру баракаташ бисёр аст. Ин феъл танҳо барои Худованди таъоло истифода мешавад ва ба ғайри Ӯ гуфта намешавад.
• الْفُرْقَان: Қуръон; чунин ном гирифтааст, зеро миёни ҳақ ва ботил, миёни мӯъмин ва кофир ҷудоӣ меандозад.
• عَبْدِهِ: бандаи Ӯ — яъне Муҳаммад (с.а.с.).
• لِلْعَالَمِينَ: барои ҷаҳониён — яъне ҷинну инс, ҳам онҳое, ки дар замони ӯ буданд ва ҳам онҳое, ки баъд аз ӯ омаданд.
• نَذِيرًا: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Бузургӣ ва баракати Худованди таъоло бениҳоят аст ва неъматҳои Ӯ бешумор. Ӯ Зотест, ки Қуръонро — ки ҷудокунандаи миёни ҳақ ва ботил аст — бар бандаи худ Муҳаммад (с.а.с.) нозил кард. Ин китобро Худо ба воситаи ваҳй бар ӯ фуруд овард, то ки ӯ барои тамоми ҷаҳониён — аз ҷин ва инс — бимдиҳанда ва огоҳкунанда аз азоби Худо бошад. Қуръон ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва роҳи дурустро аз роҳи гумроҳӣ фарқ мегузорад, то мардум ба сӯи ҳақиқат ҳидоят ёбанд ва аз азоби Худо битарсанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованди таъоло соҳиби баракати бепоён аст ва ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.
• Қуръон китоби ҷудокунандаи ҳақ аз ботил аст; пайравӣ аз он ба инсон роҳи дурустро нишон медиҳад.
• Қуръон барои тамоми ҷаҳониён — на танҳо барои як қавм ё як замон — нозил шудааст, пас ҳар кас метавонад аз он баҳра барад.
• Паёмбари Худо (с.а.с.) бандаи Худо буда, рисолати ӯ барои ҳамаи мардум раҳмату огоҳист.
• Қуръон огоҳкунанда аз азоби Худост ва инсонро ба сӯи некӣ ва наҷот ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем, аз он омӯзем ва ба он амал намоем, то дар дунёву охират саодатманд гардем.