Сураи Аль Имран Оят 166 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Он чӣ дар рӯзи бархурди он ду гурӯҳ, ба шумо…

Аль Имран · 166/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ ۝١٦٦

🔤 Transliteration

Wa maa asaabakum yawmal taqal jam`aani fabiiznil laahi wa liya`lamal mu`mineen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Он чӣ дар рӯзи бархурди он ду гурӯҳ, ба шумо расид, ба изни (ризой) Худо буд, то мӯъминонро маълум дорад.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «أَصَابَكُمْ»: ба шумо расид, ба шумо воқеъ шуд.

— «الْتَقَى الْجَمْعَانِ»: ду гурӯҳ ба ҳамдигар рӯ ба рӯ шуданд; яъне рӯзи ҷанги Уҳуд, ки лашкари мӯъминон ва лашкари мушрикон бо ҳам дучор шуданд.

— «بِإِذْنِ اللَّهِ»: ба фармон, илм, қазо ва қадари Худованд.

— «وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ»: ва то ки Худованд мӯъминони ростқавлро зоҳир гардонад ва онҳоро бишносад.

Тафсири оят:

Он чӣ дар рӯзи Уҳуд ба шумо расид — аз захмҳо, кушташавӣ ва шикаст — ҳама ба фармон ва қазову қадари Худованди таъоло буд. Ин ҳодиса на аз рӯи тасодуф ва на берун аз иродаи Ӯ рӯй дод, балки дар доираи илму ҳикмати Ӯ воқеъ шуд. Худованд бо ин озмоиш мехост мӯъминони ростқавлро аз дигарон ҷудо ва ошкор созад, то онҳое, ки дар имон устуворанд ва дар сахтиҳо низ ба Худо ва Расули Ӯ вафодор мемонанд, маълум гарданд. Ин озмоиш барои он буд, ки сифати ҳақиқии дилҳо зоҳир шавад ва мардум дар амал нишон диҳанд, ки имон дар дили онҳо чӣ қадар реша давондааст. Пас ҳар захму ранҷе, ки дар роҳи Худо ба банда мерасад, дар доираи ҳикмати Ӯст ва барои поксозӣ, тарбият ва баланд бардоштани дараҷаи бандагони содиқ хизмат мекунад.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи рӯйдодҳо, ҳатто сахтиҳо ва шикастҳо, ба илм ва қазову қадари Худованд аст; ин боиси оромиши дили мӯъмин мегардад, ки медонад ҳеҷ чиз аз назорати Худо берун нест.

— Худованд бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро бо озмоишҳо тарбият мекунад, то имон ва сабри онҳо равшантар гардад.

— Озмоишҳо воситаи ҷудо кардани мӯъминони ростқавл аз дигарон аст; ин ба мӯъмин умед мебахшад, ки сахтиҳо беҳуда нестанд.

— Қуръон ҳақоиқи зиндагиро бо ҳикмат баён мекунад ва ба инсон меомӯзад, ки дар ҳар ҳолат ба Худо таваккал кунад ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳад.

— Ин оят даъват мекунад, ки мӯъмин дар вақти душворӣ суст нашавад, балки бо сабр ва имон ба Худованд устувор бимонад, зеро анҷоми неку абадӣ барои бандагони содиқ аст.

📜 Оят 164-168 — Сураи Аль Имран

164لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ

Худо бар мӯъминон инъом фармуд, он гоҳ, ки аз худашон ба миёни худашон паёмбаре равон кард то оёташро бар онҳо бихонад ва покашон созад ва китобу ҳикматашон биёмузад, ҳарчанд аз он пеш дар гумроҳии ошкоре буданд.

165أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُم مُّصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُم مِّثْلَيْهَا قُلْتُمْ أَنَّىٰ هَٰذَا ۖ قُلْ هُوَ مِنْ عِندِ أَنفُسِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

Ва оё ҳангоме ки осебе ба шумо расид, ки шумо худ дучанди он расонда будед, гуфтед: «Ин осеб аз куҷо расид?» Бигӯ: «Аз ҷониби худатон». Албатта Худо бар ҳар чизе тавоност!

166وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ

Он чӣ дар рӯзи бархурди он ду гурӯҳ, ба шумо расид, ба изни (ризой) Худо буд, то мӯъминонро маълум дорад.

167وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا ۖ قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَّاتَّبَعْنَاكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَانِ ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ

Ва оконро низ, ки нифоқ варзиданд маълум дорад. Ба онҳо гуфта мешуд: «Биёед, дар роҳи Худо ҷанг кунед ё ба дифоъ пардозед». Мегуфтанд: «Агар яқин доштем, ки ҷанге дармегирад, бо шумо меомадем». Онон ба куфр наздиктаранд, то ба имон. Ба забои чизҳое мегӯянд, ки ба дил эътиқод надоранд ва Худо ба он чӣ дар дил пинҳон медоранд, огоҳтар аст!

168الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا ۗ قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

Ба онон, ки аз ҷанг бозистоданд ва дар бораи бародарони худ гуфтанд, ки агар сухани моро шунида буданд кушта намешуданд, бигӯ: «Агар рост мегӯед, маргро аз худ биронед!»

← Оят 165 📖 Аль Имран Оят 167 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

166Оят

Тарҷума — Аль Имран 166

Сураи Аль Имран Оят 166 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Он чӣ дар рӯзи бархурди он ду гурӯҳ, ба шумо…

Сураи Оят 166/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 164–168. Ба Тоҷикӣ: Русский.