Surah Aal-Imran — Aya 166

Ma’anonin Kalmomi:

• “Yawm iltaqal-jam’an”: Ranar da ƙungiyoyi biyu suka haɗu, wato ranar Yaƙin Uhud, inda ƙungiyar Musulmai da ƙungiyar mushrikai suka gamu.
• “Bi-idhnillah”: Da iznin Allah, wato da saninsa, da hukuncinsa, da kaddararsa.
• “Wa-li-ya’lamal-mu’minin”: Kuma domin ya bayyana (ya san) muminai na gaskiya.

Fassarar Aya:

Duk wani abu da ya same ku na raunuka, kashe-kashe, da shan kaye a ranar da ƙungiyoyi biyu suka haɗu a Yaƙin Uhud – wato ƙungiyar Musulmai da ƙungiyar mushrikai – to, duk da iznin Allah ne, da saninsa, da hukuncinsa, da kaddararsa. Ba wani abu da ya faru ba tare da nufin Allah ba. Kuma Allah ya yi haka domin ya bayyana ga mutane wane ne mumini na gaskiya, mai tsayawa a kan addininsa, da wane ne munafuki mai shakka. Domin a farkon yaƙin, Musulmai sun yi nasara, amma daga baya aka mayar da su baya, aka samu raunuka da kashe-kashe. Wannan duk ya faru ne da hikimar Allah, domin a rarrabe muminai na gaskiya daga waɗanda suke da cuta a cikin zukatansu.

Fa’idodin da ake samu daga wannan aya:

1. Imani da kaddara mai kyau da mara kyau – duk abin da ya faru da mumini, to da iznin Allah ne, don haka ya kamata mu yarda da hukuncin Allah a cikin kowane hali.
2. A cikin wahala da shan kaye, akwai hikimar Allah wadda ba mu sani ba, amma duk abin da Allah ya yi, to yana da kyakkyawan dalili.
3. Wannan aya tana karfafa muminai su nuna haƙuri da tsayin daka a lokacin fitina, domin Allah yana gwada su don ya ɗaukaka darajarsu.
4. Ya kamata mu koyi cewa nasara ba ta kasancewa koyaushe a fili, amma a wasu lokuta shan kaye na iya zama hanyar sharewa da tsarkakewa ga muminai, da kuma bayyana munafukai.
5. Aya tana ƙarfafa mu mu dogara ga Allah a cikin kowane yanayi, kuma mu san cewa komai yana cikin ikon Allah, wanda hakan ke sa zuciyar mu ta natsu.