Сураи Аль Имран — Оят 165

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

• مُصِيبَةٌ (мусибат): ҳодисаи ногувор ва ранҷовар, ки ба инсон мерасад, монанди шикаст, кушта шудан ё зарар.
• مِّثْلَيْهَا (мислайҳо): ду баробари он, яъне ду маротиба бештар аз он.
• أَنَّىٰ هَٰذَا (анно ҳазо): ин аз куҷост? чӣ гуна ин рӯй дод?
• مِنْ عِندِ أَنفُسِكُمْ (мин ъинди анфусикум): аз ҷониби худи шумо, яъне сабаби он худи шумо ҳастед.

1. Тафсири оят:

Эй мӯъминон, оё вақте ки ба шумо дар ҷанги Уҳуд мусибате расид — ки дар он ҷамъе аз шумо кушта шуданд — шумо дар ҷанги Бадр ду баробари онро ба душман расонда будед, аз рӯи тааҷҷуб гуфтед: «Ин аз куҷост? Чӣ гуна мо, ки мӯъмин ҳастем ва паёмбари Худо дар миёни мост, шикаст мехӯрем, дар ҳоле ки онҳо мушриканд?» Ба онҳо бигӯ, эй Паёмбар: ин мусибат аз ҷониби худи шумост, зеро шумо амри Паёмбарро тарк кардед ва ба ҷамъоварии ғанимат рӯ овардед. Ҳамоно Худо бар ҳар чиз тавоност; ҳар киро хоҳад ёрӣ медиҳад ва ҳар киро хоҳад хор мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва натиҷаи корҳои мо ба худи мо бармегардад; агар мо аз фармонҳои Худо ва Паёмбар итоат кунем, пирӯзӣ меёбем.
• Худо тавоност бар ҳар чиз; Ӯ метавонад ба бандагони худ ёрӣ расонад ва ё онҳоро имтиҳон кунад, то имон ва сабрро дар дилҳо пок созад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар ҳангоми мусибат ба ҷои шикоят ва тааҷҷуб, ба худ муроҷиат кунем ва хатоҳои худро ислоҳ намоем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; он ба мо роҳи дурустро нишон медиҳад ва моро аз хатоҳо огоҳ месозад, то дар дунё ва охират комёб шавем.