Сураи Сад — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• Аа унзила (أَأُنزِلَ): оё нозил карда шуд? Ин ҳамзаи истифҳом (пурсиш) аст, ки ҳайрат ва инкори онҳоро ифода мекунад.
• Аз-зикр (الذِّكْرُ): дар ин ҷо мақсуд Қуръони Карим аст, ки ёдоварӣ ва панд аст.
• Мин байнинā (مِن بَيْنِنَا): аз миёни мо, яъне аз байни мо чаро ба ӯ нозил шуд?
• Шакк (شَكٍّ): шубҳа, тардид.
• Ламмā (لَمَّا): ҳанӯз, то ҳол.
• Язавқу (يَذُوقُوا): бичашанд, яъне ҳанӯз азоби Худоро начешидаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол аз забони кофирон ва мушрикон хабар медиҳад, ки онҳо бо ҳайрат ва инкор мегуфтанд: «Оё аз миёни ҳамаи мо, танҳо ба Муҳаммад Қуръон нозил шудааст? Чаро ба мо нозил нашудааст, дар ҳоле ки мо бузургон ва сардорони қавм ҳастем?» Ин суханони онҳо аз ҳасад ва кибр бармехост, на аз далел ва ҳақиқат. Сипас Худованд ҷавоб медиҳад, ки инҳо дар бораи Қуръоне, ки ба ту нозил шудааст, дар шубҳа ва тардиданд ва ба он имон наоварданд. Сабаби асосии ин шубҳа ва инкори онҳо он аст, ки ҳанӯз азоби Худоро начешидаанд. Агар онҳо азоби Худоро бичашанд, шубҳаи онҳо бартараф мешуд ва ба ҳақиқат имон меоварданд, аммо дар он ҳолат имоноварии онҳо дигар фоидае намедошт, зеро имон дар вақти дидани азоб қабул намешавад. Пас, онҳо бо сабаби он ки Худованд онҳоро мӯҳлат додааст ва фавран ҷазо надодааст, фиреб хӯрдаанд ва ба куфру шубҳа ҷуръат кардаанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръони Карим каломи Худованд аст ва нозил шудани он ба Паёмбар (с) аз рӯи ҳикмати Худо буда, на аз рӯи хоҳиши инсонҳо. Ҳасад ва кибри инсонӣ набояд монеи пазириши ҳақ гардад.
• Шубҳа ва тардид дар бораи Қуръон аксар вақт аз ҷаҳл ва худписандӣ сарчашма мегирад, на аз далели қатъӣ.
• Мӯҳлати Худованд ба бандагонаш нишонаи раҳмат аст, то тавба кунанд ва ба ҳақ баргарданд, на далели дурустии роҳи онҳо.
• Азоб ва ҷазои Худо ҳақ аст ва ҳангоме ки фаро расад, ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад. Пас, бояд пеш аз расидани азоб ба сӯи ҳақ рӯй оварем.
• Имон овардан ба Қуръон ва пайравӣ аз он роҳи наҷот ва саодат дар дунё ва охират аст. Ҳар кас ба он бовар кунад ва амал намояд, аз шубҳа ва гумроҳӣ наҷот меёбад.