Сураи Сад — Оят 7

1. Маънии калимаҳои мушкил:

• الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ: дини охирин ё ойини гузаштагон, ки мардум онро пайравӣ мекарданд.
• اخْتِلَاقٌ: дурӯғи сохтагӣ, суханони аз худ бофташуда.

1. Тафсири оят:

Сарварон ва бузургони қавм ба сӯи мардум рафта, онҳоро ба ширк ва парастиши бутҳо даъват мекарданд ва мегуфтанд: «Мо ин даъватро дар дини падаронамон ва на дар ойини насрониён нашунидаем. Ин чизе, ки Муҳаммад ба он даъват мекунад — ягонагии Худо ва рӯзи қиёмат — ҳеҷ нест, магар дурӯғе, ки худаш аз худ сохтааст ва мехоҳад бо ин роҳ ба сарварӣ ва бузургӣ бирасад.»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат набояд бо ақли ҷамъиятӣ ва одатҳои гузаштагон чен карда шавад; баъзан мардум чизеро рад мекунанд, ки он ба онҳо нав ва бегона менамояд.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки даъвати тавҳид ҳамеша даъвати асосии паёмбарон будааст ва он на чизе сохтагӣ, балки асоси ҳамаи динҳои осмонӣ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз рад кардани сухан, дар бораи он андеша кунем ва аз пайравии кӯркӯрона аз гузаштагонамон худдорӣ намоем.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳатто вақте мардум ҳақро рад мекунанд, бояд бо далел ва ҳикмат ба онҳо ҷавоб дод, на бо зӯрӣ ва таҳқир.