Сураи Сад — Оят 9

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «خَزَائِنُ»: ҷамъи «خَزِينَة» — ганҷинаҳо, махзанҳо, яъне ҷойҳое, ки чизҳои арзишманд нигоҳ дошта мешаванд.

— «رَحْمَةِ»: раҳмат — марҳамат, лутфу меҳрубонӣ.

— «الْعَزِيزِ»: Азиз — ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад; соҳиби иззату қудрат.

— «الْوَهَّابِ»: Ваҳҳоб — бахшандаи бениёз, ки беҳисоб ато мекунад ва ҳар чӣ хоҳад, ба ҳар кас, ки хоҳад, мебахшад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба мушрикону дурӯғбароварандагон рӯй оварда, онҳоро ба андеша водор мекунад: оё ганҷинаҳои раҳмати Парвардигори ту — он Зоти ғолибу тавонманд ва бахшандаи беҳисоб — дар дасти онҳост? Оё онҳо ихтиёри онро доранд, ки раҳмату неъматро ба ҳар кас, ки хоҳанд, бидиҳанд ва аз ҳар кас, ки хоҳанд, боздоранд? Ҳаргиз чунин нест. Ҳамаи ганҷинаҳои раҳмат танҳо дар дасти Худованди Азизу Ваҳҳоб аст ва Ӯ ҳар чӣ бихоҳад, ба ҳар кас, ки бихоҳад, ато мекунад. Аз ҷумлаи бузургтарин неъматҳое, ки аз ин ганҷинаҳо бахшида мешавад, паёмбарӣ ва рисолат аст. Парвардигор паёмбарӣ ва китоби осмониро ба ҳар кас, ки худаш бихоҳад, медиҳад ва ин ихтиёр дар дасти бандагони оддӣ нест. Пас, онҳо наметавонанд паёмбарӣ ва раҳмати Худоро ба касе бидиҳанд ё аз касе боздоранд, зеро онҳо соҳиби ҳеҷ ганҷинае нестанд. Ин оят ботил будани даъвои онҳоро равшан месозад, ки гӯё онҳо ҳақ доранд, ки паёмбарро интихоб кунанд ё рад намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла паёмбарӣ, ҳидоят ва раҳмат, танҳо аз ҷониби Худованди Азизу Ваҳҳоб аст ва Ӯ ба ҳар кас, ки бихоҳад, ато мекунад.

— Ҳеҷ кас наметавонад ба Худо дар интихоби паёмбар ё расонидани раҳмат муқобилат кунад; ин корҳо танҳо ба дасти Парвардигор аст.

— Ин оят моро ба таваккул ва умед ба Худо даъват мекунад: ҳар чӣ аз раҳмати Худо талаб кунем, бояд танҳо аз Ӯ бихоҳем, зеро Ӯ Ваҳҳоб аст ва беҳисоб мебахшад.

— Ин оят ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худо, аз ҷумла Қуръон ва паёмбарӣ, бо шукр ва итоат муносибат кунем ва онҳоро қадр донем.

— Ва моро огоҳ месозад, ки ҳаққи таъин кардан ва интихоб кардан дар умури дин танҳо ба Худованди Ҳаким тааллуқ дорад, на ба хоҳишу ҳаваси инсонҳо.