Sura An-Nisa — Werset 89

Znaczenie wybranych słów:

• Waddū – pragnęli, życzyli sobie.
• Takfurūn – staniecie się niewiernymi, odrzucicie wiarę.
• Sawā’ – równi, jednakowi (w niewierze).
• Awliyā’ – sojuszników, bliskich przyjaciół, opiekunów.
• Hattā yuhājirū – dopóki nie wyemigrują (nie opuszczą ziemi niewiernych dla Allaha).
• Fa in tawallaw – jeśli odwrócą się (od wiary i emigracji).
• Fakhudhūhum – chwyćcie ich (jako jeńców).
• Walīy – opiekun, sprzymierzeniec.
• Nasīr – pomocnik, wspomożyciel.

Tłumaczenie i wyjaśnienie (tafsir):

Ci, którzy odwrócili się od wiary i powrócili do niewierności, skrycie pragną, abyście i wy – wierzący – odrzucili swoją wiarę i stali się niewiernymi, tak jak oni nią są. Ich największym marzeniem jest, abyście wy i oni byli równi w zaprzeczaniu prawdzie – wtedy bowiem nie mielibyście nad nimi żadnej przewagi i nie moglibyście ich ganić za ich postawę. Allah ostrzega was przed nimi i nakazuje, abyście nie brali ich za sojuszników ani bliskich przyjaciół, dopóki nie wyemigrują na drodze Allaha – to znaczy, dopóki nie opuszczą ziemi niewiernych i nie przeniosą się do krainy islamu, co będzie dowodem szczerości ich wiary. Jeśli jednak odwrócą się od tego i trwać będą w swojej wrogości oraz niewierze, to chwytajcie ich, gdziekolwiek ich znajdziecie – nawet w świętych miejscach – i zabijajcie ich, gdyż są oni wrogami Allaha i Jego Posłańca. Nie bierzcie spośród nich ani opiekuna, który miałby was wspierać w waszych sprawach, ani pomocnika, który miałby was bronić przed wrogami – ponieważ ich lojalność należy wyłącznie do niewiernych i nie można im ufać.

Korzyści i nauki płynące z tego wersetu:

1. Ostrożność wobec wrogów islamu – werset uczy nas, że nie możemy ufać tym, którzy jawnie lub skrycie życzą nam utraty wiary. Ich pragnienia są sprzeczne z naszym dobrem, dlatego musimy być czujni i nie dać się zwieść pozorom.
2. Lojalność wobec wiary ponad więzy krwi i interesy – prawdziwy muzułmanin nie może brać za sojuszników tych, którzy walczą z islamem, nawet jeśli łączą go z nimi więzy rodzinne czy majątkowe. Wiara jest fundamentem, na którym buduje się relacje.
3. Emigracja jako dowód szczerości – werset wskazuje, że czyny są dowodem wiary. Kto twierdzi, że wierzy, powinien to potwierdzić czynami – a emigracja z ziemi niewiernych do krainy islamu, gdy jest to możliwe, jest jednym z takich dowodów.
4. Stanowczość wobec wrogów – islam nie nakazuje bierności wobec tych, którzy zwalczają wiarę. Wręcz przeciwnie, nakazuje stanowczość i obronę społeczności muzułmańskiej przed tymi, którzy chcą ją zniszczyć. Jest to wyraz sprawiedliwości i ochrony praw wierzących.
5. Całkowite zaufanie Allahowi – nie potrzebujemy sojuszników ani pomocników spośród tych, którzy są wrodzy naszej religii. Allah jest naszym Opiekunem i Wspomożycielem, a On wystarczy nam przeciwko wszystkim wrogom.
6. Piękno islamu w jasnym określeniu granic – islam nie pozostawia miejsca na dwuznaczność. Jasno określa, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem, co chroni społeczność przed zdradą i rozłamem. Ta klarowność jest miłosierdziem dla wierzących, ponieważ pozwala im żyć w spokoju i bezpieczeństwie.