Сураи Фуссилат — Оят 40

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُلْحِدُونَ: каҷравӣ мекунанд, аз роҳи рост майл мекунанд, яъне оятҳои моро инкор карда, таҳриф менамоянд.
• آيَاتِنَا: оятҳо ва нишонаҳои Мо (Қуръон ва далелҳои равшани Аллоҳ).
• لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا: аз назари Мо пинҳон намешаванд, Мо аз ҳолашон огоҳем.
• آمِنًا: дар амон, бе тарс аз азоб.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки дар оятҳои Мо каҷравӣ мекунанд ва онҳоро инкор ё таҳриф менамоянд, аз назари Мо пинҳон нестанд. Мо онҳоро мебинем ва аз ҳолашон огоҳем ва ба зудӣ ба сазои аъмолашон хоҳем расонд.

Оё касе, ки ба оташи дӯзах партофта мешавад, беҳтар аст ё касе, ки рӯзи қиёмат дар амон ва бе тарс аз азоб ҳозир мешавад? Ҳаргиз ин ду баробар нестанд. Пас биандешед, ки кадом роҳро интихоб мекунед.

Сипас Аллоҳ таоло бо овози таҳдид ва ҳушдор мефармояд: «Ҳар коре, ки мехоҳед, бикунед; ҳамоно Ӯ ба он чи шумо мекунед, биност». Яъне роҳи хайр ва шарро ба шумо равшан баён кардем, акнун ҳар кадомро хоҳед, интихоб кунед, вале бидонед, ки Аллоҳ ҳамаи аъмоли шуморо мебинад ва ба онҳо шуморо ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло аз ҳамаи аъмоли бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунад ва аз гуноҳ бипарҳезад.
• Оқибати каҷравӣ дар оятҳои Аллоҳ ва инкори онҳо сахт аст, аммо роҳи имон ва тасдиқ ба оятҳо ба амну осоиштагӣ дар рӯзи қиёмат мерасонад.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки кадом роҳро интихоб кунад: роҳи ҳалокат ё роҳи наҷот.
• Аллоҳ таоло ба бандагонаш ихтиёр додааст, ки хайр ё шарро интихоб кунанд, вале ҳамаи интихобҳо зери назорати Ӯст ва ҳар кас ба андозаи амалаш ҷазо мегирад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба оятҳои Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунем ва аз таҳрифу инкори онҳо дурӣ ҷӯем, зеро дар онҳо ҳидоят ва наҷот аст.