Сураи Аш-Шура — Оят 52

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• رُوحًا: дар ин ҷо ба маънои «Қуръон» омадааст, зеро Қуръон мисли рӯҳ барои дилҳо ҳаётбахш аст.
• مِّنْ أَمْرِنَا: аз фармони Мо, яъне аз ҷониби Мо ва аз илми Мо.
• مَا كُنتَ تَدْرِي: ту намедонистӣ, огоҳ набудӣ.
• الْكِتَابُ: китобҳои осмонӣ, ки ба паёмбарони пеш аз ту нозил шуда буданд.
• الْإِيمَانُ: имон ва шариатҳои илоҳӣ, яъне аҳкому дастурҳои дин.
• نُورًا: равшанӣ ва рӯшноӣ.
• نَّهْدِي بِهِ: бо он ҳидоят мекунем, роҳ менамоем.
• صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ: роҳи рост, ки дини Ислом аст.

1. Тафсири оят:

Ҳамон тавре ки Мо ба паёмбарони пеш аз ту ваҳй фиристодем, ба ту низ — эй Муҳаммад (с) — Қуръонеро ваҳй кардем, ки аз ҷониби Мо ва аз фармони Мост. Ин Қуръонро «рӯҳ» номидем, зеро чунон ки ҷисм бо рӯҳ зинда мешавад, дилҳо ва арвоҳ низ бо Қуръон зинда мегарданд.

Пеш аз нозил шудани ваҳй ту намедонистӣ, ки китобҳои осмонӣ чӣ гунаанд ва имон ва шариатҳои илоҳӣ чӣ маъно доранд. Ин дониш ба ту аз худ набуд, балки Мо онро ба ту ато кардем. Аммо Мо ин Қуръонро равшанӣ гардонидем, ки бо он ҳар касеро аз бандагони худ, ки бихоҳем, ба роҳи рост ҳидоят мекунем.

Ва ҳақиқатан ту — эй Паёмбар — мардумро бо даъвати худ ба роҳи рост, ки дини Ислом аст, ҳидоят мекунӣ ва роҳ менамоӣ. Ин роҳи рост роҳи Худост, ки подшоҳии тамоми он чи дар осмонҳо ва замин аст, аз они Ӯст ва Ӯ шарике надорад. Огоҳ бошед, ки ҳамаи корҳои шумо — некӣ ва бадӣ — ба сӯи Худо бармегардад ва Ӯ ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад: агар некӣ карда бошад, подоши некӣ ва агар бадӣ карда бошад, ҷазои бадӣ хоҳад дид.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон рӯҳи дилҳост: Ҳамон тавре ки ҷисм бе рӯҳ зинда нест, дилҳо низ бе Қуръон ва имон зиндагии ҳақиқӣ надоранд. Ин оят моро ба сӯи хондани Қуръон ва тафаккур дар он тарғиб мекунад.
• Илм ва имон атои Худост: Паёмбар (с) пеш аз ваҳй намедонист, ки китоб ва имон чист. Ин нишон медиҳад, ки ҳидоят ва дониши динӣ танҳо аз ҷониби Худованд ато мешавад ва мо бояд ҳамеша аз Ӯ илм ва ҳидоят бихоҳем.
• Қуръон нур аст: Қуръон равшании роҳи ҳаёт аст. Ҳар кас ба он пайравӣ кунад, аз торикии ҷаҳолат ва гумроҳӣ наҷот меёбад ва ба роҳи рост мерасад.
• Даъват ба роҳи рост вазифаи ҳама аст: Паёмбар (с) мардумро ба роҳи рост даъват мекард. Мо низ бояд бо гуфтор ва рафтори некӯ дигаронро ба ин роҳи рост — дини Ислом — даъват намоем.
• Ҳама чиз ба сӯи Худо бармегардад: Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳамаи корҳои мо дар охират ба сӯи Худо бармегардад ва ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо мебинад. Ин боиси он мешавад, ки мо ҳамеша некӣ кунем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем.
• Ислом роҳи рост аст: Дар ин оят дини Ислом ҳамчун «роҳи рост» муаррифӣ шудааст. Ин моро ба сӯи ифтихор аз ин дини ҳақ ва пайравӣ аз дастурҳои он тарғиб мекунад.