Surah Al-Ahqaf — Talata 15

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• أَوْزِعْنِي: gawin akong laging nagpapasalamat at kumikilos ayon sa Iyong kalooban.
• أَشُدَّهُ: ang ganap na lakas ng katawan at isipan.
• فِصَالُهُ: ang pag-awat sa kanya mula sa pagpapasuso.
• وَأَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي: gawing matuwid at mabuti ang aking mga supling.

Interpretasyon ng Talata:

At iniutos Namin sa tao ang paggawa ng mabuti sa kanyang mga magulang—sa kanilang pamumuhay at maging pagkatapos ng kanilang kamatayan—sa pamamagitan ng pagmamahal, paggalang, at paglilingkod sa kanila. Ang kanyang ina ay nagdala sa kanya sa kanyang sinapupunan nang may matinding paghihirap at pangamba, at nagsilang sa kanya nang may matinding sakit at pagod. Ang kabuuang panahon ng pagbubuntis at pag-awat sa kanya mula sa pagpapasuso ay tatlumpung buwan—anim na buwan para sa pinakamaikling pagbubuntis at dalawampu't apat na buwan para sa kumpletong pagpapasuso. Ang pagbanggit sa paghihirap ng ina nang walang pagbanggit sa ama ay nagpapakita na ang karapatan ng ina sa kanyang anak ay mas malaki kaysa sa karapatan ng ama.

Hanggang sa maabot ng taong ito ang ganap na lakas ng kanyang katawan at isipan, at umabot sa edad na apatnapung taon—ang edad ng ganap na kapanahunan at pag-iisip—siya ay nanalangin sa kanyang Panginoon, na nagsasabi: "Panginoon ko, gawin Mo akong laging nagpapasalamat sa Iyong biyaya na Iyong ipinagkaloob sa akin at sa aking mga magulang, at gawin Mo akong gumawa ng matuwid na gawain na Iyong nalulugod at iyong tinatanggap. At gawin Mong matuwid ang aking mga supling, at ilagay Mo sa kanila ang kabutihan at katuwiran. Tunay na ako ay nagbabalik-loob sa Iyo mula sa aking mga kasalanan, at ako ay kabilang sa mga nagpapasakop sa Iyong kalooban at sumusunod sa Iyong mga utos."

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang utos ng Diyos sa paggawa ng mabuti sa mga magulang ay isang dakilang tungkulin na hindi dapat pabayaan, at ang pagbanggit sa paghihirap ng ina ay nagtuturo sa atin na ang ina ay may higit na karapatan sa ating pagmamahal at paglilingkod.
2. Ang pagtawag ng matuwid na anak sa kanyang Panginoon sa edad na apatnapu—na humihingi ng patnubay sa pagpapasalamat at paggawa ng mabuti—ay nagpapakita na ang tunay na karunungan ay dumarating sa pamamagitan ng pagbabalik-loob sa Diyos at pagsunod sa Kanyang kalooban.
3. Ang pagiging mabuting anak ay hindi lamang sa pamamagitan ng paggalang sa mga magulang, kundi pati na rin sa paghiling ng kabutihan para sa sariling mga anak, upang ang kabutihan ay magpatuloy sa mga susunod na henerasyon.
4. Ang pagbabalik-loob sa Diyos (tawbah) at ang pagpapasakop sa Kanya (islam) ay mga katangian ng mga tunay na mananampalataya na naghahangad ng Kanyang kaluguran sa lahat ng kanilang mga gawain.