سورت احقاف — آیت 22

د معناويو بياڼه:

• لِتَأْفِكَنَا: زموږ مخه وګرځوې او موږ له عبادته راوګرځوې.
• عَنْ آلِهَتِنَا: زموږ له معبودانو (بتانو) څخه.
• فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا: نو هغه عذاب راولره چې ته يې موږ سره وعده کوې.
• إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ: که چېرې ته په خپله خبره او وعده کې رښتينی يې.

د آيت تفسير:

د هود عليه السلام قوم (عاد) هغه ته وويل: ای هوده! آيا ته زموږ له معبودانو (بتانو) څخه د لرې کولو او زموږ د مخ نيولو لپاره راغلی يې؟ نو که چېرې ته رښتينی يې، هغه عذاب راولره چې ته يې موږ ته وعده راکوی. دوی دا خبره د استهزاء او مسخرو په توګه وويل، نه د تصديق په توګه، ځکه چې دوی د هود عليه السلام د دعوت پر رښتينولوب يې باور نه درلود او د هغه وعده يې درواغ ګڼله. دوی غوښتل چې په دې توګه هود عليه السلام ته ثابته کړي چې دوی د هغه پر خبرو هيڅ اعتنا نه کوي او د هغه د راتلونکي عذاب په اړه يې اندېښنه نه لري.

فايدې:

1. دا آيت د دښمنانو د استهزاء او مسخرو په وړاندې د صبر او استقامت درس راکوي. پېغمبران او مومنان بايد د دښمنانو له ملنډو او سپکاوي څخه نه وېرېږي او پر خپل حق ولاړ پاتې شي.
2. د عذاب غوښتل د کافرانو د عادت څخه دی، ځکه چې دوی په جهالت او سرکشۍ کې ډوب دي او د حق د منلو پر ځای د عذاب غوښتنه کوي. دا د دوی د لويي او تکبر نښه ده.
3. دا آيت د دې خبره کوي چې د الله تعالی عذاب به حتماً راشي، که څه هم کافرانو يې غوښتنه کړې وي او که نه، خو د الله تعالی په حکمت سره به په وخت راشي.
4. د پېغمبرانو دعوت تل د خپل قوم د ګټې لپاره وي، نه د دښمنۍ يا شخصي ګټې لپاره، خو کافرانو د دوی دعوت ته د دښمنۍ په سترګه کتل.