Surja Muhammed — Ajet 34

Kuptimet e fjalëve:

• Kafaru: Mohuan Zotin dhe nuk besuan në Të.
• Saddu: Penguan dhe larguan njerëzit nga rruga e Zotit (Islami).
• Sebîlullah: Rruga e Zotit, pra feja islame.
• Kuffâr: Jobesimtarë, ata që vdiqën në mosbesim pa u penduar.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar njofton se ata që mohuan Zotin dhe nuk besuan në Të, dhe përveç kësaj penguan edhe njerëzit e tjerë nga rruga e Tij, duke i larguar nga besimi dhe duke i penguar të ndjekin fenë islame, pastaj vdiqën duke mbetur në mosbesim pa u penduar – për këta, Allahu kurrë nuk do t’i falë ata. Ai nuk do t’ua mbulojë mëkatet e tyre, por do t’i ndëshkojë për mosbesimin e tyre dhe do t’i poshtërojë para të gjitha krijesave në Ditën e Gjykimit. Ata do të hyjnë në zjarr dhe do të qëndrojnë aty përgjithmonë. Kuptimi i këtij ajeti tregon se kush pendoh para vdekjes dhe kthehet në besim, Allahu mund t’ia falë atij, sepse pendimi e fshin mosbesimin e mëparshëm.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se mosbesimi dhe pengimi i njerëzve nga rruga e Zotit janë prej mëkateve më të mëdha, dhe se fundi i tillë është humbje e madhe.
2. Na tregon se dera e pendimit është e hapur deri në momentin e vdekjes; kushdo që kthehet te Zoti para se t’i vijë vdekja, Allahu ia falë atij.
3. Na nxit të jemi të kujdesshëm që të mos vdesim në gjendje mosbindjeje, dhe na bën të nxitojmë drejt pendimit dhe veprave të mira.
4. Ajeti na bën të kuptojmë se Allahu është i Drejtë në gjykimin e Tij – Ai nuk e fal atë që vdes në mosbesim, sepse kjo është padrejtësi ndaj vetvetes dhe ndaj të tjerëve.
5. Na mëson se dashuria për fenë tonë kërkon që ne të jemi shembull i mirë dhe të mos pengojmë të tjerët nga e vërteta, por t’i ftojmë ata me urtësi dhe dashamirësi.