Сураи Аль-Худжурат — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «يَمُنُّونَ» — яъне миннат мегузоранд, неъмати худро ба шумо ёдовар мешаванд.
• «أَسْلَمُوا» — яъне ба ислом дохил шуданд, ба зоҳир мусулмон шуданд.
• «لَا تَمُنُّوا» — миннат нагузоред, неъмати худро ба ман ёдовар нашавед.
• «يَمُنُّ» — неъмат медиҳад, лутф мекунад.
• «هَدَاكُمْ» — шуморо роҳнамоӣ кард, ба роҳи рост ҳидоят намуд.
• «صَادِقِينَ» — ростгӯёнед, дар даъвои худ ростқавл ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) хабар медиҳад, ки баъзе аъроб — яъне бодиянишинон — ба ӯ миннат мегузоранд, ки ба ислом дохил шудаанд ва аз ӯ пайравӣ кардаанд. Онҳо гумон мекунанд, ки бо мусулмон шуданашон ба Паёмбар (с) хизмат ва неъмат расонидаанд. Аммо Худованд ба Паёмбараш мефармояд, ки ба онҳо бигӯ: «Ба ман бо исломи худ миннат нагузоред, зеро фоидаи исломи шумо ба худи шумо бармегардад, на ба ман. Ман аз исломи шумо ҳеҷ суде намебарам ва зараре намебинам; балки ин Худост, ки бар шумо миннат мегузорад ва неъмат медиҳад, ки шуморо ба имон ҳидоят кардааст, агар шумо дар даъвои худ ростгӯй бошед.» Яъне агар шумо воқеан мусулмон шуда бошед ва имон оварда бошед, пас ин неъмати бузург аст, ки Худованд ба шумо ато кардааст, на ин ки шумо ба Худо ё ба Паёмбари Ӯ неъмат расонида бошед. Зеро ҳидоят аз ҷониби Худост ва Ӯст, ки дилҳоро ба сӯи имон мегардонад. Пас миннати аслӣ аз они Худост, на аз они банда.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом ва имон неъмати бузурги Худованд аст, на хизмате, ки мо ба Худо мекунем. Ин боиси фурӯтанӣ ва шукргузорӣ мегардад.
• Ҳидоят танҳо ба дасти Худост; Ӯст, ки дилҳоро ба роҳи рост роҳнамоӣ мекунад. Ин ба мо умед медиҳад, ки аз Худо ҳидоят бихоҳем.
• Мусулмон набояд бо амалҳои худ бар Худо ё бар одамон миннат гузорад; балки бояд бифаҳмад, ки ҳамаи неъматҳо аз Худост.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар даъвои имон ростқавл бошем ва амаламон бо суханонамон мувофиқ бошад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро нарм мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ислом роҳи наҷот ва саодат аст, на бори гарон ё миннат ба дигарон.