Сураи Аль-Худжурат — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «غَيْبِ»: чизҳои пинҳон ва ниҳон, ки аз чашми одамон давр аст.

— «بَصِيرٌ»: Бинанда, яъне Худованд ба ҳама чизҳо огоҳ ва биност.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно Аллоҳ таоло ҳамаи чизҳои пинҳони осмонҳо ва заминро медонад. Ҳеҷ чизе аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ дар осмонҳо бошад ва хоҳ дар замин. Ва Аллоҳ ба ҳар амале, ки шумо анҷом медиҳед, биност. Ҳеҷ амали шумо — на некӯ ва на бад, на ошкор ва на пинҳон — аз назари Ӯ пӯшида нест. Ӯ ҳамаро мебинад ва ба зудӣ шуморо ба мувофиқи аъмолатон ҷазо хоҳад дод: агар некӣ карда бошед, подоши некӯ ва агар бадӣ карда бошед, ҷазои бад хоҳед дид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ таоло аз ҳамаи корҳои мо — ҳатто онҳое, ки дар дил пинҳон медорем — огоҳ аст. Ин боиси он мешавад, ки ҳамеша аз гуноҳ эҳтиёт кунем ва некӯкор бошем.

— Донистани он ки Худованд ҳама чизро мебинад, ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ кори неки мо беподош намемонад, ҳатто агар касе онро набинад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар ҳаёти худ ҳамеша бо ихлос ва ростқавлӣ рафтор кунем, зеро Аллоҳ аз ниятҳои пинҳонии мо низ огоҳ аст.

— Ва инчунин моро ба сӯи адолати Худованд ҳидоят мекунад, ки ҳар амал — хуб ё бад — сазовори ҷазои худ хоҳад буд, ва ин боиси тарбияти нафс ва такмили ахлоқ мегардад.