Сураи Аль-Вакиа — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• سِدْر (сидр): дарахти набқ (сидр) — дарахти маъруфе, ки меваи онро набқ меноманд.
• مَخْضُود (махдуд): шохҳояш буридашуда, яъне бехор ва беозор.

1. Тафсири оят:

Худованд дар васфи неъматҳои бандагони росткор, ки аҳли саодатанд, мефармояд, ки онҳо дар боғҳои биҳишт дар зери сояи дарахти сидр қарор мегиранд — дарахте, ки шохҳояш пур аз меваи ширин аст ва аз хор ва озор пок аст. Ин дарахт дар дунё низ маъруф аст, аммо дар биҳишт шакли комилтару зеботар дорад: на хор дорад, на чизе, ки ба инсон озор расонад. Ин тасвир нишонаи он аст, ки неъматҳои биҳишт комил ва бекам-кӯтоҳ ҳастанд ва ҳеҷ ранҷу машаққате дар онҳо нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки подоши некӯкорон назди Худованд бениҳоят бузург аст ва ҳар касе, ки дар дунё аз хорҳои гуноҳу маъсият дурӣ ҷӯяд, дар охират дар неъматҳои пок ва беозор қарор мегирад.
• Ин тасвири биҳишт дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тоъат мекашад, зеро ҳар кас мехоҳад дар ҷое ором ва осуда бошад, ки ҳеҷ ранҷе набошад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо забоне содда ва фаҳмо неъматҳои охиратро тасвир мекунад, то инсон онро дарк кунад ва ба сӯи он шавқ пайдо кунад.
• Инчунин, ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем, зеро ваъдаҳои Худованд ҳаққанд ва ҳеҷ кас аз подоши некӯкорон маҳрум намешавад.