Сураи Аль-Вакиа — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «أَصْحَابُ الْيَمِين»: асҳоби ямин, яъне онҳое ки номаи аъмолашон ба дасти рости онҳо дода мешавад, ки ин нишонаи наҷот ва саодат аст.

— «مَا أَصْحَابُ الْيَمِين»: ин ибораи истифҳомӣ буда, барои таъаҷҷуб ва бузургдошт омадааст, яъне: чӣ гуна одамонед асҳоби ямин ва мақому мартабаи онҳо чӣ қадар бузург аст!

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри гурӯҳи аввал — муқаррабон (собиқон) — Аллоҳ таоло дар ин оят гурӯҳи дуюми аҳли биҳиштро ёдовар мешавад, ки онҳо «асҳоби ямин» ҳастанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки номаи аъмолашонро бо дасти росташон мегиранд, ки ин аломати наҷот ёфтан ва комёбӣ дар охират аст. Аллоҳ таоло бо услуби савол — ки дар ин ҷо барои изҳори таъаҷҷуб ва бузургдошт омадааст — мефармояд: «Ва асҳоби ямин чӣ гуна асҳоби яминанд!» Яъне мақом ва мартабаи онҳо дар назди Аллоҳ бисёр бузург аст ва касе қодир нест, ки андозаи подоши онҳоро тасаввур кунад. Ин гурӯҳ дар мартаба пас аз муқаррабон қарор доранд, аммо онҳо низ дар биҳишт дорои неъматҳои бузург ва ҷовидонанд: дар сояи дарахти сидр, ки хор надорад, меваҳои бисёр ва пайдарпай, сояи доимӣ, оби равон, меваҳои фаровон, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва касе аз онҳо манъ намекунад, ва бистарҳои баландбардошташуда. Ҳамаи ин нишонаи фазлу карам ва ризои Аллоҳ бар онҳост.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи наҷот ва саодат дар он аст, ки инсон дар дунё амалҳои нек кунад, то дар охират аз асҳоби ямин гардад.

— Аллоҳ таоло подоши бандагони солеҳро бисёр бузург ва арзанда медонад, ки худ ба он таъаҷҷуб мекунад ва ин барои мо умедворӣ ва рағбат аст.

— Ин оят моро ба сӯи адолати илоҳӣ ва раҳмати Ӯ ҳидоят мекунад, ки ҳар кас ба андозаи амалаш подош мегирад.

— Ваъдаҳои Аллоҳ дар бораи биҳишт барои мӯъминон мӯҳтавои неъматҳои ҷовидона аст, ки ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад ва ба амали нек ташвиқ мекунад.