Сураи Ас-Сафф — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «أَظْلَمُ»: ситамкортар, золимтар.

— «افْتَرَىٰ»: дурӯғ сохт, туҳмат баст.

— «الْكَذِبَ»: дурӯғ.

— «يُدْعَىٰ»: даъват карда мешавад.

— «الْإِسْلَامِ»: ислом, яъне таслим шудан ба Аллоҳ ва яккаю ягона донистани Ӯ.

— «لَا يَهْدِي»: ҳидоят намекунад, ба роҳи рост намеоварад.

— «الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»: мардуми ситамкор, золимон.

1. Тафсири оят:

Ҳеҷ кас аз он шахсе ситамкортар ва золимтар нест, ки бар Аллоҳ дурӯғ мебандад ва ба Ӯ шарик ва фарзанд нисбат медиҳад. Чунин шахс дар ҳоле ки ба ислом — ба динӣ, ки танҳо Аллоҳро яккаю ягона донистан ва ибодатро хос ба Ӯ кардан аст — даъват карда мешавад, боз аз ҳақ рӯй мегардонад ва бар ботил исрор мекунад. Ин гуна ситам аз ҳама бузургтар аст, зеро ӯ на танҳо ба худ зарар мерасонад, балки роҳи гумроҳиро ба дигарон низ нишон медиҳад. Аллоҳ таоло чунин мардуми золимро, ки ба сабаби исрори худ бар куфру ширк ва гуноҳ, ҳақро бо ботил иваз кардаанд, ба роҳи рост ва ба он чизе ки дар он наҷот ва саодати онҳост, ҳидоят намекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ бастан бар Аллоҳ ва ба Ӯ шарик қарор додан аз бузургтарин ситамҳост.

— Ислом дини тавҳид ва ихлос аст; он инсонро ба сӯи яккаю ягона донистани Аллоҳ ва покиза кардани ибодат барои Ӯ даъват мекунад.

— Даъвати паёмбарон ба ислом раҳмате барои мардум аст, вале касе ки бо исрор бар ботил аз он рӯй мегардонад, худро аз ҳидоят маҳрум мекунад.

— Аллоҳ таоло золимонро ба сабаби интихоби худои ботил бар ҳақ ба роҳи рост ҳидоят намекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ислом гӯш диҳем, аз ширк ва дурӯғ ба Аллоҳ дурӣ ҷӯем ва бо ихлос ба Ӯ ибодат кунем, то аз зумраи ҳидоятёфтагон бошем.