سوره صف — آیه 7

معانی کلمات:

• افْتَرَى: دروغ بستن، به دروغ نسبت دادن.
• یُدْعَى: دعوت میشود، فرا خوانده میشود.
• الظَّالِمِین: ستمگران، کسانی که با کفر و شرک به خود ستم میکنند.

تفسیر آیه:

هیچکس ستمکارتر از کسی نیست که بر خدا دروغ ببندد و برای او شریک و فرزند قائل شود، در حالی که او به سوی اسلام — یعنی دین توحید خالص و تسلیم شدن در برابر فرمانهای خداوند — دعوت میشود. چنین کسی در حالی که حقیقت را میشناسد و راه هدایت به او نشان داده شده است، باز هم به دروغگویی و کفر روی میآورد و به جای پذیرش دعوت حق، به باطل چنگ میزند. خداوند نیز چنین ستمگرانی را که با اختیار خود راه ظلم و کفر را برگزیدهاند، به سوی رستگاری و سعادت هدایت نمیکند؛ زیرا آنها خود با لجاجت و عناد، راه هدایت را رها کرده و به گمراهی تن دادهاند.

فواید و پیامهای آیه:

• ظلم بزرگترین مانع هدایت است؛ کسی که به خود و دیگران ستم کند، از نور هدایت الهی محروم میماند.
• دعوت به اسلام و توحید، بزرگترین نعمت و لطف خداوند به بندگان است، اما پذیرش آن به اراده و اختیار خود انسان بستگی دارد.
• دروغ بستن بر خدا و نسبت دادن شریک به او، از زشتترین گناهان است و انسان را از رحمت الهی دور میکند.
• خداوند هیچکس را به گمراهی نمیاندازد، بلکه این انسانها هستند که با انتخاب باطل، خود را از هدایت الهی محروم میسازند.
• این آیه هشداری است برای همه ما که در برابر دعوت حق، با صداقت و تواضع برخورد کنیم و هرگز با لجاجت و تکبر، راه ستم بر خود و دیگران را پیش نگیریم.