Сураи Ат-Тагабун — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ: Рӯзе, ки Худо ҳамаи халқро гирд меоварад.
• لِيَوْمِ الْجَمْعِ: Барои рӯзи ҷамъшавӣ, яъне рӯзи қиёмат.
• التَّغَابُنِ: Тағобун аз "ғабн" гирифта шуда, маънои зиён ва камбудиро дорад; яъне рӯзе, ки зиёни кофирон ва фоидаи муъминон ошкор мегардад.
• يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ: Гуноҳҳояшро мепӯшад ва мебахшад.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ: Комёбии бузург ва пирӯзии азим.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят рӯзи қиёматро ёдовар мешавад — рӯзе, ки ҳамаи одамон аз аввал то охир гирд оварда мешаванд, то ҳисоби аъмолашонро бигиранд. Ин рӯз "рӯзи ҷамъшавӣ" ном дорад, зеро тамоми махлуқот дар он ҷамъ мешаванд. Ҳамчунин он "рӯзи тағобун" (рӯзи зиён ва афсӯс) аст, зеро дар он рӯз ҳақиқат ошкор мегардад: кофирон ва фосиқон зиён кардаанд, чунки ҷойҳои онҳо дар биҳишт ба муъминон мерос мерасад ва ҷойҳои муъминон дар дӯзах ба кофирон. Ин аст зиёни бузург ва афсӯси абадӣ.

Сипас Худованд роҳи наҷотро нишон медиҳад: ҳар касе ба Худо имон оварад ва амали солеҳ анҷом диҳад, Худо гуноҳҳояшро мепӯшад ва ӯро ба биҳиштҳое ворид мекунад, ки дар зери қасрҳо ва дарахтонашон дарёҳо ҷорӣ мешаванд. Онҳо дар он ҷо ҳамеша ва абадӣ мемонанд, на аз он берун мешаванд ва на неъматҳояшон қатъ мегардад. Ин аст комёбии бузург, ки ҳеҷ комёбие ба он баробар нест — зеро ҳамаи манфиатҳоро ҷамъ мекунад ва ҳамаи зарарҳоро дур месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба ёдоварии рӯзи қиёмат ташвиқ мекунад, то ҳамеша омода бошем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Нишон медиҳад, ки имон ба Худо ва амали солеҳ сабаби бахшиши гуноҳҳо ва дохил шудан ба биҳишт аст — ин умеди бузург барои ҳар инсон аст.
• Ваъдаи ҷаннатҳое, ки дар зери онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд ва ҷовидонӣ дар он, дили инсонро ба сӯи некӣ ва тоъат мекашад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки зиёни ҳақиқӣ дар охират аст, на дар дунё; пас бояд аз зиёни абадӣ эҳтиёт кунем.
• Комёбии олӣ танҳо дар ризои Худо ва биҳишти Ӯст, на дар молу ҷоҳи дунё. Ин моро ба сӯи зӯҳд ва рағбат ба охират ҳидоят мекунад.