Сураи Аль-Калам — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «ذِكْرٌ»: дар ин ҷо ба маънои панд, мавъиза ва ёдоварӣ аст; яъне чизе, ки инсонро ба ёд меоварад ва ҳушдор медиҳад.

— «لِلْعَالَمِينَ»: барои ҳамаи ҷаҳониён, яъне тамоми одамон ва ҷинҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят Қуръони Каримро тавсиф мекунад ва мефармояд, ки ин Қуръон ҳеҷ чизе нест, магар панд, мавъиза ва ёдоварӣ барои тамоми ҷаҳониён — аз инсонҳо ва ҷинҳо. Яъне Қуръон каломи Худост, ки барои ҳамаи махлуқоти соҳиби ақл фурӯ фиристода шудааст, то онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунад, аз бадӣ боздорад ва ба некӣ тарғиб намояд. Ин оят посухест ба онон, ки Қуръонро рад карда, онро чизе аз қабили шеър, сеҳр ё афсона мепиндоштанд; Худованд изҳор медорад, ки Қуръон танҳо панд ва ёдоварист барои ҳамаи оламҳо, на он чи ки душманон мегӯянд. Пас Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои ҳар касе, ки ба он гӯш диҳад ва аз он пайравӣ кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон барои ҳамаи одамон ва ҷинҳо фурӯ фиристода шудааст, на барои як қавм ё як замон; пас ҳар кас метавонад аз он баҳра барад.

— Қуръон панд ва ёдоварист, на бори гарон ё чизе душворфаҳм; он барои ҳидояти инсон ва равшан кардани роҳи некӣ омадааст.

— Дар Қуръон раҳмат ва некӯӣ барои тамоми ҷаҳониён аст; ҳар ки ба он рӯ оварад, роҳи саодати дунё ва охиратро меёбад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем, дар маънояш андеша кунем ва онро дастури зиндагии худ қарор диҳем, зеро он танҳо барои мо панд ва ҳидоят аст.