Сураи Аль-Калам — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

— «يَكَادُ»: наздик аст, қариб аст.

— «لَيُزْلِقُونَكَ»: туро бо чашми бад меафкананд, яъне мехоҳанд бо нигоҳи бад зарар расонанд.

— «بِأَبْصَارِهِمْ»: бо чашмони худ.

— «الذِّكْرَ»: Қуръон, ёдоварӣ.

— «لَمَجْنُونٌ»: девона аст.

1. Тафсири оят:

Худованд Паёмбарашро (с) хабардор мекунад, ки кофирон ҳангоми шунидани Қуръон ба ӯ чунон бо назари бад ва душманона менигаристанд, ки гӯё наздик буд бо чашмони худ ӯро афкананд ва зарар расонанд. Ин аз шадидии кинаву ҳасади онҳо нисбат ба Паёмбар (с) ва Қуръон буд. Аммо Худованд ӯро аз зарари онҳо ҳифз намуд. Онҳо аз рӯи ҳавои нафс ва барои рӯй гардондан аз ҳақ мегуфтанд, ки ин шахсе, ки Қуръонро овардааст, девона аст. Ин суханони онҳо танҳо далели ҷаҳлу душмании онҳо буд, на камбуди дар Паёмбар (с).

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон чунон таъсирнок аст, ки душманон низ аз шунидани он ба изтироб меоянд ва ба ҳасад меафтанд.

— Худованд бандагони солеҳ ва паёмбаронашро аз зарари душманон ҳифз мекунад.

— Ҳасад ва кинаи душманон наметавонад ба касе, ки Худо ӯро ҳимоя мекунад, зарар расонад.

— Қуръон каломи Худост ва бояд бо эҳтиром ва ибрат шунида шавад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон рӯй орем ва аз суханони беасоси душманон натарсем.