Сураи Аль-Хакка — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «ҳаққул-яқин»: ҳақиқати собит ва бешубҳа, яъне он чизе ки ба таври қатъӣ рост аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим ҳақиқати собит ва яқини бешубҳа аст. Яъне он аз ҷониби Худо нозил шудааст ва дар он ҳеҷ шакку тардиде нест. Ҳар он ки онро инкор мекунад, дар охират пушаймон хоҳад шуд, зеро ҳақиқати онро ба чашми худ хоҳад дид. Ин Қуръон ҳақиқатест, ки ба яқини комил собит шудааст ва ҳеҷ гуна шубҳа дар он роҳ надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръони Карим ҳақиқати бешубҳа аст ва бояд онро бо дили устувор қабул кунем.

— Моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон боварӣ дошта бошем ва аз инкори он дурӣ ҷӯем, зеро инкор кардани он сабаби пушаймонии бузург дар охират мегардад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳақиқати Қуръон ба яқини комил собит аст ва ҳеҷ гуна шакке дар он нест, бинобар ин бояд онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем.

— Ин оят моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад, то ки дар охират аз неъматҳои Худо баҳраманд гардем.