Сураи Аль-Хакка — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ҳасра»: пушаймонӣ ва афсӯс, ки бо дарду надомат ҳамроҳ аст.

— «кофирин»: онҳое, ки Қуръонро инкор мекунанд ва ба он имон намеоваранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ин Қуръони азим барои кофирон сабаби пушаймонӣ ва надомати бузург хоҳад буд. Онҳо дар дунё оёти равшани онро дурӯғ шумурданд ва ба он имон наоварданд, аммо рӯзи қиёмат ҳақиқатро мебинанд: муъминон дар неъматҳои ҷовидонӣ қарор мегиранд ва онҳо дар азоб гирифтор мешаванд. Он гоҳ афсӯс мехӯранд, ки чаро ба ин китоби ҳақ имон наоварданд, вале ин пушаймонӣ дигар ба онҳо суд намерасонад. Ҳамин тавр, инкор кардани Қуръон барои кофирон ба надомати абадӣ табдил меёбад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Қуръон китоби ҳақ ва роҳнамои равшан аст; имон овардан ба он сабаби наҷот ва саодати ҷовидонӣ мегардад.

— Инкор ва дурӯғ шумурдани оёти Худо натиҷаи неке надорад ва танҳо ба пушаймонӣ ва зиён меанҷомад.

— Муъминон бояд қадри неъмати Қуръонро бидонанд ва бо дили кушода ба он гӯш диҳанд ва амал кунанд.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба сӯи Худо тавба кунем ва ба Қуръон часпем, то аз ҳасрату надомат дар амон монем.